ezgilimelodi

Veda...

2012-01-18T09:42:00.000-08:00

Pazartesi akşamı çıkan fırtına ile okulların tatil olacağını düşündük.Olması gereken de oydu çünkü...Önceki gün yine bizim gibi köyden gelen bir okul servisi kaza yapmış,iki öğrencinin ölümüne neden olmuştu.Üzüldük;olanlara,halimize,taşıma ile süren eğitim düzenine...
Kaymakam sadece şehir içini gezmiş olacak ki,tatil olmadı okullar.Yollar çok iyiymiş!Biz yine yolda kaldık.Şoförümüz arabasına zincir sararken ona yardım etmeye çalışan öğretmen arkadaşlar birer birer düştüler yolda.Ağlanacak halimize güldük:)

Yarın okuldaki son günüm...Öğrencilerim ağladı,öğretmen arkadaşlar ağladı..
Köyü son kez dolaşayım dedim,veliler de ağladı...
Kimi elime tutuşturdu tuzsuz yağı,kimi ördüğü süslü patiği,kazağı...
Bir tanesi de çekti kolumdan"yedirmeden bırakmam!"dedi,yanımda yanan soba gibi ısındı içim,biraz da sızladı...
Hani canavardı ya benim öğrenciler,vallahi hepsi oldu kuzu...
Sarıldık,şarkılar söyledik,kar topu oynadık...
Beş yıllık emeğin karşılığı can-ı gönülden sarılan kollarmış.Sevilmişim,çok sevmişler beni..
Ben de sevdim hepsini,herkesi...
Ve artık şimdi veda vakti...
Görüşünceye dek,hoşkalın...
Sevgiyle...

Ezgilimelodi

Geçen Zaman...

2012-01-10T10:41:00.000-08:00

Üniversiteden 2005 yılında mezun olmuştum.20 yaşın verdiği özgüvenle"erkenden başlarım işime,kim tutar beni!"dedim.
Atanamadım...
Babam,benim ders çalışmam gerektiğini söyleyerek öğretmenlik yapmamı istemedi.
Yaptım..
İlk deneyimim birleştirilmiş sınıflı bir köy okulu oldu.
Dönem sonunda girdiğim sınav sonucunda iyi bir puanla yine atanamadığımı öğrendiğimde yıkıldım.
İkinci kez ücretli öğretmenliğe başvurdum.
Bu sefer Milli Eğitim binasına doğru giderken ağlıyordum.
Çok ağladım...
Ücretli çalıştığım okula sözleşmeli öğretmen olarak atandığımda boş yere ağladığımı anladım.
Hep geç anlarız...
Kuzularla tanıştım.Gerçektende kuzu gibiydiler.Benden önceki öğretmenleri fazlasıyla hırpalamış onları.Korkmuşlar..
Bana sordukları sorular,yaşamları,köy hayatı benim bu blogu açmama vesile oldu.
Ben yazdım siz okudunuz..
Hani insanın içine işler ya,işte öyle işledi yaşamları bana,size,onlara...
Sanki benimle yaşadınız...
Ve şimdi köy masalını ardımda bırakıp,yeni masallara doğru yola çıkacağım.
Belki böyle dolu olmayacak,ama biliyorum ki içinde çocuk olan her masal masum olacak...
Bir köy masalı,Bir İzmir masalına dönüşecek...
Sevdiklerimi geride bırakacağım belki ama özlediklerime de kavuşacağım...
Yeni bir başlangıç...
İzmir...
Kutlayan,mesaj ve mail atan herkese çok teşekkürler.Yürekten sevindiğinizi iyi biliyorum.
Ben de sizi seviyorum
:)

:)

2012-01-04T08:03:00.000-08:00

Hıhı,yine öksürüyorum.Doktora gittim,nasıl geçer bu hastalık dedim,"Mesleği bırakırsan!"dedi.
Oldu!..
Yine beni güldüren bir okul anısı daha...
Soru bizim okulun en miniklerinden:
-Öğretmeniiiiim,dolma kalem yeşil mi yazar?
-Yoo,niye ki?
-E hani dolma yiyoz yeşil ya,yazarken de yeşil mi diye merak ettim
:)))

Eldivenleri ile yazı yazan kuzuya "Neden eldivenlerini çıkarmadın?"dediğimde gösterdi minik ellerini...
Sobaya değen eli yanmış,su toplamış.Anlatmamış acısını;anlatsa kalabalık evde kim dinleyecek onu?!
Dolaptaki malzemelerle elini pansuman etmeye çalıştım.Acısı dinsin istedim..
Sahi,kaç çocuğa doktor,hemşire olduk biz?
Kiminin eline batan dikeni çıkardık,kiminin kanayan burnunun kanına bulandık...
Ellerine yaktıkları kınada bile öncelik bizim isimlerimizin baş harfi oldu...
Güldüren,öfkelendiren,dengemi şaşırtan çocukların içindeyim...
Belki de az kaldı...
Onu da anlatırım
Sonra...

Bir küçük kutucuk,içi dolu mutluluk..

2011-12-10T11:35:00.000-08:00

Köye herhangi bir araba geldiğinde çocuklar o arabayı “aşıcılaaaaaar!”diye karşılarken,biz de “müfettişleeeeeeer”diye karşılarız:)

Okula gelmez araba,geldiğinde de televizyonda şahit olduğunuz araba peşine üşüşen çocuklar gibi bizimkilerde arabanın etrafını saralar,peşinden koşarlar..

Geçtiğimiz hafta da bir kargo arabası geldi okulumuza.Çocukların bağrışmasıyla çıktık hepimiz dışarı.Bir kuzumuz bir de davulumuz eksik yani:)

Öğretmen arkadaşımın Aydınlı ev arkadaşı ona memleketten bir kargo göndermiş.Öylesine,yüzündeki tebessüm niyetine…

Kutuyu açtığında gülümsemeyle karışık bir şaşkınlık yaşadı.

Çekirdek,jelibon,zeytin,biber-patlıcan kuruları ve dahası…

Hepsinden minik paketler yaparak sevgisiyle birlikte sığdırmış küçük kutuya…

Ne süslü paketler,ne yaldızlı sözler,ne de pahalı hediyeler…

O kadar güzeldi ki,öyle duygulandım ki!..

Minik öğretmenler odamızda hem zeytinleri yedik hem de gülerek”bizim de arkadaşımız olur mu arkadaşın?”dedik:)

Sevdiklerinizi içinizden gelen bir güzel sözle,ya da elinizden geldiğince yapabildiğiniz sürprizlerle mutlu edin.

“Beğenir mi?”korkusu yaşamadan…

Benim evlendiğim insana ilk hediyem bir ekmekti…

Fotoğraf:Fotoğraf Çekmecesi :)Eller bizim ama:))

ÖĞRETMENİM BEN!!!

2011-11-24T10:34:00.000-08:00

"Devamlı değişen müfredat ile, kafası karışan bir bedenim ben.
Çırpınıp bir şeyler vereyim diye eriyen, tükenen ve bitenim ben...Tatili herkesçe dile dolanan, geçim derdi ile aklı bulanan, susuz, yolsuz dağ köyüne yollanan, itiraz etmeden de gidenim ben.. 8-5 memurun gözüne batan, kimisine göre yan gelip yatan, İlim düşmanıyla muhatap olup,... gençliği bir dağın başında kalıp, her eylül ayında umut...la dolup, sonra yavaş yavaş tükenenim ben.. Bir harf vermek için binbir film çevirip, öğretince çocuk gibi sevinip, 8 ay uğraşıp dönüp devinip, 10 dakikaya teftiş edilenim ben...Kimsesizim, ağam da yok dayım da, bir seçimde varım bir de sayımda, senede bir defa kasım ayında, yalandan kıymeti bilinen bir garip memurum, ÖĞRETMENİM BEN!!!!!!"

Takım elbisesiyle intihar eden de öğretmen,kansere yenik düşen de...
Eşinden,çocuğundan ayrı kalan da öğretmen...

Bir olan,birlik olan,birlikte toprağın altında kalan da öğretmen...

Hediye veremediği için utanan;sebebini de annesinin hasta olmasına bağlayan

getirdiği lif ve çorap ile havalara uçan çocukların da sahibi öğretmen...

Atamadılar!

Attılar,unuttular...

Mesleğine kavuşamayan bütün öğretmen arkadaşlarıma sabır diliyorum...

Kayıp Balık:)

2011-11-15T10:00:00.000-08:00

Uzun zaman oldu yazmayalı,ortalardan kaybolalı…

Kayıp balık gibi hissediyorum kendimi,belki de böyle olsun istiyorum:)

Aslında nereye gideceğini bilemeyen bir balık gibiyim.İki ayrı şehirde iki ayrı düzen kurmaya çalışıyorum.Yoruluyorum,yoruluyorum ve yine yoruluyorum…

Bayram öncesi hastalıkla boğuştuğum için benim yeni öğrencilerimden birisi”öğretmenim bedene çıkak da sen de kafanı dinle!”dedi.Kafamı dinlemeye ihtiyacım olduğunu çok iyi biliyorlar

Kafamı dinlemek istiyordum.Kurban Bayramı tatilini uzatıp güzel İzmir’e doğru açtım yelkenimi.İyi de etmişim,gidince anladım:)

İzmir’in ılık-tatlı havası,akraba ziyaretleri,Kuşadası,bolca yemek:)ve sevdiklerimle olmak bana çok iyi geldi.

Dönüşte uçağı kaçırma korkusu yaşasam da gittim,geldim çok şükür…

Buralarda kar var yine…Sabah okul servisini beklemek işkence haline dönüştü.Yol üstünde havlayan köpekler beni uykumdan ediyor.Uykulu uykulu”size dee günaydıııın!”diyorum onlara,arabadakiler bana bakıp gülüyorlar.

Bazen öğle arasında yemek için şehirden simit alıyordum.Elimde poşetle okula girerken bir şeyi unutmuşum;çocuklar elimdeki o poşeti görüyorlar!

Bunu elime bozuk para tutuşturan çocukları görünce anladım.

Ehh onların da canı simit istiyor,para veriyorlar bana kendilerine simit almak için…

Dikkat edemiyorum bazen,onların neye odaklandığını bilemiyorum.

Artık canım simit istemiyor…

Soğuyorum

Üşüyorum da…

“Serenad”,”İskender” ve şimdi yeni okumaya başladığım “Od”…

Hepsi de ayrı bir tat bırakıyor bende…

Kitap okumayı hızlandırdığım için mutluyum…

Özetle;üşümek,soğumak,mutluluk,yorgunluk ve kaybolmak

Bu aralar bunlarla meşgulum.

Ya siz?

...

2011-10-19T10:10:00.000-07:00

Her sabah 6.30da kalkıyorum.Ayakta uzun süre kaldığım için mutlaka kahvaltı yapmam gerekiyor,bunun için çok daha erken uyanıyorum.Gökyüzü hâlâ uykuda...
Yüzümü yıkayıp,kendime göre minik bir kahvaltı sofrası hazırlıyorum.Öğle aralarında yemek yiyemediğimiz için çantama atıştırmalık bir şeyler koyuyorum.
Sabahın ayazı parmaklarımı kesiyor,yüzüm acıyor.Servis aracında her zamanki yerime oturuyorum.Ağaçlar yapraklarını dökmeye üşenmiş,rüzgârı bekliyor...
Ellerimde poşet oluyor genelde.Köy çocuklarının istekleri bitmiyor;kalem,kağıt,boya,defter ve hatta simit!!
Annelerinin yaptığı tandır kokulu ekmeklerden sıkılmış olacaklar,susam kokusu istiyor her biri,susamı özlüyorlar...
Her teneffüs yaralanan bir çocuk oluyor,yaralarını sarıyorum.Gariptir ki ağlamıyorlar,ben tepki verince süzülüyor gözlerinden yaşlar,dayanamıyorum...
Ergenlik sorunlarını paylaşıyorlar ders aralarında,utangaç utangaç yüzüme bakıyorlar...
Sinirlendiğimde minik ellerini uzatıyorlar;gözlerim doluyor,susuyorum...
Hiçbir kan bağım olmayan bu çocukları,çocuğummuş gibi sahipleniyorum.Hüzünlerine ortak oluyorum...
Aklıma şehit olan askerler geliyor,hepsi çok küçüktüler.Onların da sıralarının altında beslenmeleri vardı,ellerinde sivritilmiş kalem tozları...
"Büyüyünce şehit olmak istiyorum!"çıkmamıştı ağızlarından.Ya doktor olmak istemişlerdi,ya öğretmen...
Toprağa çiçek toplamak için eğilmişlerdi,vurulduklarında yere yığılmak için değil!
Güzel hayalleri vardı hepsinin,hayalleri olmadan yaşayamazdı insan çünkü...
Hayatın bilgisi bu değildi,biz geçmişteki kahramanlıkları anlatarak övünürdük...
Bunu anlatacak kelimeler bile kalmıyor,kalamıyor...
Özetle,ben sadece bir harf öğretmenin sıkıntısını yaşarken,bir anne çocuğunu büyütüyor,binbir emekle...
O annenin acısını hayal ederken bile yüreğim sıkışıyor,dua etmekten başka bir şey yapamıyorum....
Zor...

ÖNERİ:)

2011-10-05T08:38:00.000-07:00

Anlatmazsam duramam:)
Benim canavar bozması öğencilerimle ilk teftişi yaşadım.Sorun çıkmasın diye dua ederken gülme krizine girdim.Müfettiş amcamız-ya da abimiz- sınıftan içeri girer girmez çocuklarla sohbete başladı.Konu öneriye gelince gelince öğrencilerimden birini kaldırıp"hadi benim için bir öneride bulun!"dedi kendinden emin bir şekilde.Öğrencim ise"Size önerim saçlarınızı biraz kestirmeniz"dedi.O an birbirimize bakıp gülmeye başladık.Evet o da şok oldu:)
"Haklısın önlerden kısaltmam gerekiyor"dedi.
Ders ortasında da yaramazlarımdan birisi beni övmeye başladı.Duygusal konuşmalar,vurgulu cümleler...
Öğlen arası bir öğrencim de parmağını doğrultarak öğretmene"sizin kulübü seçtim kıymetimi bilirsiniz artık"dedi.
Seniii seçtiiiiim pikkaçuuuuuuuuuuuu der gibi:)
Okul çıkışında da şikayete geldi birisi:
Örtmenim yaaa,bu bana "seni çöpe atacağım poşete yazık "dediiiiii.
Çoook renkli öğrencilerim var çooooook!!

Öylesine

2011-10-03T11:24:00.000-07:00

Siyah saçlarımı severdim
Bir değişiklik oldu;hem kısaldı hem boyandı saçlarım.
Yok,psikolojim bozuk değil:)Mesela henüz donma hastalığı olan öğrencim sınıfta hiç donmadı.
Derste çok bağırmadım.
Güzel haber bu değil mi?:)
İyiyim yani ben
Hâlâ gülümsüyorum yukarıdaki gibi:)
Saçlarımı ellerimle karıştırıp şebeklik yapabiliyorum.
Annem "bu büyümedi"diyor.
Büyüdüm mü ki?

Şokundayım...

2011-09-27T10:30:00.000-07:00

"Şubat atamaları olmayacak"diyen BAKANın sözlerinin,

"Okulun en berbat sınıfını aldın"diyen arkadaşların sözlerinin,

"Allah sağaaaaa sabır versin,öğretmenim!"diyen yeni öğrencimin sözlerinin,

ŞOKUNDAYIM!!!

Bu yüzden,yazmıyorum,yazamıyorum,daralıyorum,bunalıyorum.Bir öğrenci düşünün ki,sınıfın içinde araba sürüyor,ağzıyla garip sesler çıkarıyor ve ben "yapma!"yerine "hadi arabanı park et artık!"diyorum.

Bir tanesi ders sırasında donakalıyor,korkuyorum.Öyle boşluğa bakar gibi bakıyor...

Hele kızlar...

Gözleri açık uyuyorlar...

Bir sınıf düşünün ki,içeriye girdiğimde beni alkışlıyorlar.Onlara "artık beni üzmeyeceksiniz sanırım"dediğimde ise hep bir ağızdan "yuuuoooooook"deyiveriyorlar.

Eski öğrencilerim bile durumun farkındalar,şimdikileri tehdit ediyorlar beni üzmemeleri için.

Herkes acınaklı gözlerle bana bakıyor.

Kuzular gitti canavarlar geldi:(

Onları kuzu edecek güç ve yetenek bende var mı,işte ondan şüpheliyim...

Ağlamak istiyorum...

Cesaretim Şehrim Kadar Küçük mü?

2011-08-25T08:30:00.000-07:00

İnsanların birbirini yormaktan çekinmediği küçük şehrimdeyim.Seslerin birbirine karıştığı yemek masasında tatlı olmayan tek şey,insanların üzerinde biriken mutsuzluk tortuları...
Ellerim çenemde,sadece dinlemekle yetiniyorum sohbet eden insanları...
Havada depresyon ilaçlarının isimleri uçuşuyor.Mutsuzlukların neden olduğu hastalıklar bir bir sıralanıyor.
Kimi eşinin değiştiğinden bahsediyor,kimi ortak yaşamın zorluğunu anlatıyor...
İnsanların birbirlerinin hayatlarına çok kolay müdahale edebileceği bir yerde yaşamanın sıkıntısı diye düşünüyorum.Özünde iyidir insan;ama insan konuşuluyorsa bir şehirde iyilik maske gibi düşer,belki de kaybolur gider...
Çünkü herkes kendisi olmaktan çıkıp,insanların istediği doğrultuda yaşamaya çalışırlar.
Ömürlerinin yitip gittiğini bile bile...
Görev yaptığım köye yeni atanan bir öğretmen arkadaş,"Ya burada insanlar yatakta uyurken senin kaç kez döndüğünü bile biliyorlarmış"dedi ciddi bir şekilde.Güldüm...
Haklıydı aslında.İnsanlar,burada sadece çalıştıkları zaman konuşmaya yer bulamaz.Kadınların çoğunluğu işsizlikten sıkıldığından,apartmana kim girer,evin önünden kim geçer,x'in suratı neden asıktır,hepsini bilirler.
Evden çıksalar bile,gidebilecekleri çok fazla bir yer yoktur çünkü...
Kayınvalide Aliye Rona'nın bir doz daha üstüdür nedense.Hep böyle mi olmalıdır,bilinmez...
Gelin eğer kilolu ise,hiçbir şeyi dert etmediğini görürsün yüzünde.O da öyle der zaten...
Bir de çekirdek aileler vardır.Bu ailelerin çocukları ilk başta isyan etseler de büyüdüklerinde aslında ne kadar zor bir sınavdan geçtiklerini fark ederler.Kendilerini geliştirebilmek için türlü çaba sarfederler,hata yapmamak için çırpınırlar;aslında hata yaparak öğrenilebileceğini bilmezler...
Otobüsteki tuşa basıp basmama konusunda kararsız kaldığım için bir durak sonra da indim.Uçağa ilk kez yalnız bindiğimde yanlış bir şey yapmaktan da korktum.Birinci sınıfta okul müdüründen haksız yere enseme yediğim ilk ve son tokattan itibaren ben böyleyim...Belki öğlen yemeğinde benim muhabbetim geçecekti.
Çünkü hepsi tanıdıktı...
Ve ben hâlâ kalabalıktan da ürkerim...
Belki bu yüzden cesaretsizim...

Yazıyla hiçbir bağlantısı olmayan not:Sayfamı ziyaret eden bir okuyucum,kendi siteleri hakkında bilgi vermem için benden yardım istemiş.Kendisine sayfam ile ilgili yaptığı yorumlar ile ilgili teşekkür ediyorum.

"Şehir Fırsatları"adı altında var olan birçok site ile karşılaşmışsınızdır.Bu siteler sayesinde istenilen ürün daha indirimli bir şekilde kullanıcısına ulaşıyor.

Bu fırsatlardan yararlanmak isteyenler http://www.indirimlr.com/ sitesini ziyaret edebilirler.

Tatil Tabakları:)

2011-08-23T02:29:00.000-07:00

Bunlar benim olmalı dedim.
Baktıkça tatil özlemimi gidermeliyim.
Ve oldular da:)

Zaman Sonra...

2011-08-22T10:25:00.000-07:00

Ben buradayım:)
Okumakla yetiniyorum şimdilik...
Mutlu geçsin haftanız...
Sevgiler;)

Yazmak İçin...

2011-06-25T12:58:00.000-07:00

Henüz tatili tam anlamıyla yaşayamasak da,benim için 17 Haziran tatildir:)

Tatil havasına girmiş olduğum için de içimden yazmak gelmemektedir.

Peki ben gereksiz Seminer döneminde ne yapmaktayım?

Boş oturmakla birlikte bebek sevmekteyimm:)

İzni biten öğretmen arkadaşım bebeğiyle birlikte okula gelmek zorunda kaldı.Anneannesi gelene kadar da dört gün boyunca bize eşlik etti şeker kızımız..

Yok böyle bir tatlılık!Pembe,kırmızı,sarı...Bütün renkler bebeklere yakışıyor.Zaman onunla daha bir güzel geçiyor.

Gerçi ben eline grisini verdiğim için de diğer arkadaşlar benden çekip alıyorlar.

Valla kemirmek hoşuna gidiyor.Hem öyleyken kucağımda da duruyor:))

Bir de yine müfettişler geldi okula!Ve yine eleştirecek şeyler buldu.Çocuklara sınıfça çekindiğimiz fotoğraflar dağıtacaktım.Masanın üzerindeki fotoğrafları görüp"Arkalarına da bir şeyler karalasaydınız!"dedi.Yapasım vardı,ama yapmadım!

"Ne güzel düşünmüşsünüz!"çıkmadı ağzından...

Uzun konuşmasını,tatlı kuzucuk çığlık atarak bozdu.O da dayanamadı:)

Ben de bebekken böyle okullardaydım...

Çalışan annenin çocuğu olmak ne zor!

Bebeğin her türlü oyuncağı odanın etrafında olduğu için telaşla toplayamadık.Haliyle erkek arkadaşımız sandalyedeki oyuncağın üstüne oturdu.Oyuncaktaki ses hiç susmuyor.Gülmekten dağıldı herkes:))Müfettişler de gülmekten oturamadılar:)

Aynı gün okul merdivenlerinde güneşlenirken,küçük bir çocuk nefes nefese yanıma geliyor:

"Öğretmeeeeeen!"

"Efendim?"

"Annem dedi ki,sürmeli gözlerinden öperim onu,dedi"

"Eee?"

"Öyle işte:)"

Annesi sohbet arasında söylemiş,çocuk da annesinin yerine gelmiş:)

Henüz 5 yaşında:))

Bugünlerde severek dinlemekteyim:)

2,3,4,5.. derken...

2011-06-14T08:07:00.000-07:00

Sayfamı seneler önce oluştururken,"kuzucuklar"başlığı altında yazılar yazmam gerektiğini düşündüm.Çünkü,hayat hikâyeleri,sordukları sorular,verdikleri cevaplar,özetle yaşadıkları her şey anlatılmaya değerdi.
Kime göre?
Elbette bana:)
İkinci sınıftan itibaren öğretmenleri olduğum kuzucuklara veda etme zamanı geldi...
Ve biz de geçirdiğimiz seneleri güzel hatırlayabilmek için bugün doyasıya eğlendik.
Önce kavanoz içindeki en güzel kır çiçeklerini masama koydular.Sonra yüzümü,saçlarımı sevdiler...

İçlerinden maviş gözlü olan kuzucuğum,yanıma yaklaşarak,"Sizi bu zamana kadar üzdüysem özür dilerim öğretmenim,sizi çok seviyorum"dedi...Hafta sonu gittiği şehir pazarından cici bir kolye almış,almakla kalmayıp üzerine ismimi de yazdırmış:)
Ah düşünceli çocuk!!
Sev,sevil,sevin...

Ellerinde tepsiler;içlerinde pastalar,kurabiyeler...
Yüzlerinde kocaman gülümsemeler...
Ezgi öğretmenleri de onlara pasta alırsa mutluluk kat kat artar...

İnanıyorum:
Her seferinde söylediğim gibi "Sizden iyi bir insan olmanızı istiyorum!"sözümü kendilerine rehber edinirler...
Paylaşmayı hiçbir zaman unutmazlar...
Öğretmenlerine olduğu kadar herkese dürüst davranmaya devam ederler...
Teşekkür etmeyi bilirler...
ATATÜRK'ü yürekten severler ve geçmişimizi örnek alırlar.
Güzel gülüşlerini yüzlerinden eksik etmezler...
Ezgi örttmenlerini hiç unutmazlar:)
Çünkü öğretmenleri kuzucuklarını hiç unutmayacak...

Bir Film,Bir Müzik

2011-06-12T08:38:00.000-07:00

YAŞAM ŞİFRESİ(Source Code)
YAPIM:2011/ABD-FRANSA
IMDB:7.7-10
FİLMİN ÖZETİ:"Kaptan Colter Stevens (Jake Gyllenhaal) hız treninde uyanır ve buraya nasıl geldiğine dair hiçbir fikri yoktur. Karşısında Christina (Michelle Monaghan) adlı kendinin tanımadığı ama belli ki kadının kendini tanıdığı birisi oturmaktadır. Tuvalette kendine sığınacak yer ararken aynada kendi yerine başkasının yansımasını görmesiyle şok olur ve cüzdanında da bir sınıf öğretmeni olan Sean Fentress’ın kimliği vardır. Aniden trenin içinde büyük bir patlama meydana gelir. Hemen ardından Colter yüksek teknolojili bir tecrit birimine gönderilir ve uniformalılardan Goodwin (Vera Farmiga) onun gördüğü her şeyden haberdar gibidir.

Colter Chicago’da bir treni havaya uçuran ve daha binlercesini de öldürmeyi planlayan bombacıyı saatler öncesinden tarif edebilmek için yüksek-önemlikli bir göreve atanır. Çok gizli bir program olan ‘yaşam şifresi’ sayesinde Colter paralel bir gerçeklikte Sean olarak davranabilmektedir. Trene her dönüşünde Colter’ın bombacının kimliğini tanımlayabilmesi için sekiz dakikası vardır. Her seferinde yeni deliller toplasa da avı onu atlatmayı başarır. Daha fazla bilgi aldıkça, bu ölümcül faciayı önleyebileceğine daha çok inanır -elbette zaman onun önüne geçmezse."

Özellikle son zamanlarda dizilerde ve filmlerde Kuantum Fiziği'ne yer verilmeye başlandı.Benzer konulardan sıkılmış olan izleyiciye bence güzel görseller sunan bu filmler sayesinde zamanın nasıl geçtiğini anlamayacaksınız.
"İnception"gibi bu film de beni etkiledi.Belki yer açısından filmin başlarında konu size sıkıcı gelebilir;fakat aynı olayın farklı şekillerde ortaya çıkması ile film bu sıkıcılıktan kurtulacaktır.
Ben seyrettim,zaman kaybı olacağını düşünmüyorum.Vaktiniz varsa seyredebilirsiniz:)

VE MÜZİK:
Dido:)Dinlemekten asla bıkmayacağım:)Sayfamda yüzlerce şarkıyı dinlettim okuyucuya.Genelde de beğendiler:)Dido'yu da seveceğinizi umuyorum:)
Müzik dinlemeyi seviyorum...
Seçimle ilgili hiçbir şey seyretmek istemiyorum.
Yarın da bize tatilken bolca müzik dinlemeli,film seyretmeli...
İyi pazarlar...

Öğrendim

2011-06-10T05:47:00.000-07:00

Minik bir çocuğun bilgisayarı iki kez açıp kapatmasıyla,bilgisayarın bozulabileceğini;bununla kalmayıp onlarca birikimin,dosyaların,çalışma evraklarının silinip gideceğini,geri getirmek için debelenilse de başarılı olunamayacağını öğrendim...
En çok şunu öğrendim;
Bilgisayarınızda önemli gördüğünüz her ne varsa mutlaka yedeklemeniz gerekiyor.
Aslında birçok kişi bunu yapıyor.
Sadece ben ve benim gibiler bunu akıl edemiyorlarlar.
Sinir bozucu bir durum...
Sinirlendim...

Kısa...

2011-06-09T12:15:00.000-07:00

Size hiç minik bir kuzucuk şarkı armağan etti mi?

Hiç "atem tutem ben seni,şekere gatem ben seni"dedi mi?:)

Gül gül öldünüz mü hiç?

"Çobanlıktan kazandığım paraylann 2 yyetteeeleye çeyirdek alacam saağaaa ben örtmeeeeemm"dedi mi?

Gazetedeki harflerden kestiği harfleri panolara asıp,müdürden azar işitmek pahasına "Öğretmenim bizi 6.sınıfta da okuuutt!"diyen çocuklar gördünüz mü?

Ezgi,dördüncü sezonunu tamamlıyor...

Minik kuzucuklarını büyüttü,başka öğretmenlere teslim ediyor...

Ezgi'nin içi buruk birazcık...

Kuzuları da haliyle şaşkın...

minik not:Sayfamı ziyaret eden değerli okuyucu,ziyaret sayısındaki artış ile sen de beni şaşırtıyorsun:)Ben bile bu kadar uğrayamıyorum.Beni yalnız bırakmadığın için teşekkürler...

Nikâhta Keramet Mi Var?:)

2011-06-07T08:37:00.000-07:00

Haziran ayı içinde olduğuma hâlâ inanamasam da,okul bitmek üzere ya:)
Daha önce de bahsetmiştim;burç yorumlarında her ne kadar "Salı" günü benim uğurlu günüm olarak belirtilse de,benim için en uğurlu gün "Cuma"dır:)
Örneğin;
Cuma günü doğdum.
Cuma günü atamam oldu.
Cuma günü nikâh ve nişanım oldu.(Ne ters insanım:))
Hiç farkında değildim ama Eylül ayında olacak olan iki düğün de Cuma gününe denk geliyor.
Veeeeee
Haftaya Cuma okullar tatil:)))))
Nikâh demişken;imzayı attığım tarihten bu yana şans bize ve sevdiklerimize gülmeye başladı:
Abimin iş konusunda güzel gelişmeler yaşandı.
Kuzenimin eşi bebek bekliyor.
Yaa ben bir de sözleşmeliydim ha yani,hakkıma kavuştum ve kadromu aldım sonunda:)))
Vazoda çiçeklerim solsa da,yorgunluk bedenimi sarsa da ve hatta burada hâlâ yağmurlar yağsa da,
mutlu olmak güzel şey...
Bu aralar yazmak gelmiyor içimden,buradayım demek için yazıverdim bir şeyler.
Orada her şey yolunda mı??
Sevgiler
:)

MSN muhabbetleri:))

2011-05-30T10:47:00.000-07:00

Aslında yazacak vaktim yoktu ama beni güldürüp duran kuzu kelebeklerin "msn"muhabbetlerinden bir kısmını sizinle paylaşmak istedim.
Malum,benim kuzular bilgisayarla geç tanıştıkları için,bilgisayar onların en vazgeçilmez eğlenceleri oldu.Şimdilerde "msn"çılgınlığı başlamış aralarında,sormayın gitsin:)Bilgisayar odasında bulunanlar birbirlerini eklemişler-hepsinin adresinde de benim adım var:))))-yazıp duruyorlar birbirlerine,hem de dilin en sade,en güzel hali ile...Yazım kurallarına onlar kadar dikkat etmediğim için de düzeltmemi istiyorlar:)
Çevirim dışı ileti yazarak"seni seviyorum Ezgi"diyorlar:)
Neyse...
Okul çıkışı bir saat kadar köyde kaldığım için bilgisayar odasına inip,çocuklarla "msn"den yazışıyoruz.Yanımda öğrencim Rabia var.Çocuklara "ben çıkıyorum,bye"diye yazıyorum.Bilgisayar başına toplanan diğer çocuklar hep bir ağızdan okuyorlar:
Ben çı-kı-yo-rum biiii-yeeee
Biyeeee????
"Biyeee ne ki?"diyor bir tanesi.
Cevap veriyor diğeri.
Biyeee,biyeeeee,haaaa Raaabiyeeeee
hahahaha:))))
E ben onlara "bye"dersem onlar da bunu derler:)
Nasıl ayrılacağım ben bunlardan ya:))
Nöbetçiyken de anasınıfı öğrencilerine bağırıyorum,"Beyler aşağıya inin!"diye.Kırmızı önlüklü bıcırık"ohooooo biz daha bey olamadık kiiiii!"diyor.
Öğretmeni bozmakta üstlerine yok yani:)))

En Son Yürekler Ölür...

2011-05-29T12:21:00.000-07:00

"Hayır!"diyemeyen yüreğine o gün de söz geçiremedi...
Annesi için özenle hazırladığı akşam yemeğini yemek için beklerken,arkadaşının sesiyle balkona doğru koştu:
"Hadi bu akşam Sinop'a gidelim!"
"Hayır!"diyemedi...
Babasının ölümünden sonra evin erkeği o olmuş,mahallelinin yardımına koşarak yardımseverliğini bir kez daha ortaya koymuştu.Komşunun halısı,evin badanası-boyası,dostların derdi-tasası,hepsinde O vardı...
Haftalar öncesinde teyzesiyle balkonda otururken"Olur da kaza falan geçirirsem,organlarımı bağışlayın,olur mu?"demiş,teyzesinden azar işitmişti...Sonrasında sevdiği kızdan bahsederek ortamı neşelendirmeye çalışmıştı.Henüz göremediği kızı istemeye gidecekti annesiyle...
Samsun-Sinop yolunda ilerlerken uykusu gelmiş ve arkadaşının arabayı kullanmasını istemişti.Güvenle ilerlediği yolu arkadaşına teslim ederken,kendi güvenliğini unutup sessizliğe dalmıştı.Sayısızca atılan taklalar sonucu,emniyet kemeri takılı olan arkadaşı kurtulmuş,kendisi ise daldığı sessizlikten uyanamamıştı...
Bir hafta önceki konuşmaları,teyzesinin aklına geldikçe çıldırır gibi olmuştu...
"Kaza bu!
Kim bilebilir ki!"
Ölen gencin yastığının altındaki kitabı okuduğunda gözyaşlarına boğuldu kadın...
Okuduğu kitap, kaza sonucu hayatını kaybeden ve organları bağışlanan bir kahramanın hikâyesiydi...
O,"Bir tek gözlerimi bağışlamayın!"demişti...
Organları,hayata tutunmak isteyenlere can olurken,en son yüreği ölmüştü O'nun...
(Yazdıklarımın hikâyeden ibaret olduğunu söylemek isterdim;fakat hepsi beni ürkütecek kadar gerçek...)
Yastığımız altındakileri yaşayabileceğimiz kadar gerçek hayat...
Sevdiklerinize tutunun...
Sıkıca...

EVLENDİK BİZ:)))

2011-05-23T21:13:00.000-07:00

Başlık aslında doğru.Evlendik bizJ(Tayin işlemleri için öncelik evliliktiJ)

Spor ayakkabılarla sabahın köründe,başkan vekilinin odasında ellerimizde çaylar attık imzamızı…

E bastım ayağına da damadın;fakat topuklu değildi ayakkabılarım.

AcımadıJ)

Ardından nişan törenimiz oldu bizim…

Bir gariplik var değil mi?

Evliliğin temeli zaten bir garipti.

Ben dokuz yaşında bir kız çocuğuyken bir çocuğa aşık oldum.(Öncesinde anasınıfında aşık olmuştum;sevdiğim çocuk yüzünden bayramda ördek bile olmaya razıydımJ)

Aşk dediysem,en sevdiğim oyuncağı paylaşmak,peşinde dolaşmak,hatta annesinden sallanan küpe istemek kadar da doğal bir olaydı benimkisi…

Büyüdük,uzaklaştık,uzak kaldık…

Başlangıç noktamın dokuz yaşım olduğundan bir haber,ben büyümekle meşguldum…

O da büyüdü…

İçimde bir gizli sevgi…

O da büyümüş…

Az gitti,uz gitti,dere tepe düz gitti aşk..Giden belki de aşk değildi,bambaşka bir şeydi…

Aşk yürüdükçe yoldaki can kırıklarına takıldı ayakları…

Aşk,biraz ağladı…

Zaman,son kullanma tarihi olmayan en büyük ilaçtı…

Ve şimdi yaş 26…

İyi bir zaman değil mi?

O bir dakika sildi yılların tüm özlemini…

Takım elbiseli amcamız nikah memuru kıyafetini giymek için dolabına yöneldi”direk imzalara geçelim mi?”dedi.

Yok,her şey usulünce olsun dedikJ

“Değerli misafirler !”diye bir giriş cümlesi yaptı,odadakiler gülmeye başladı.

Odada beş kişiydikJ

Aile cüzdanını elime aldığımda kısa bir şok yaşadım.

Henüz biz nişanlanmadık ki?:)

E artık yarın da istemeye geliriz dedi damat,herkes kikirdemeye başladıJ

Sonrasında bahçede aile içinde sıcacık bir tören yaptık.Gerçekten sıcacıktı.Dört koldan yapılan börekleri tabaklara koyan teyzeler ve hatta bahçeye getirilen dönerci amca bile sarıldı,sevdi biziJ

Ardı ardına sürprizler yapıldı.Elbisemin etekleri her türlü çimen,pasta,çamur lekesini üstünde taşıdı.Ayakkabıdan sıkılıp terliklerle dolaştım.Çok rahattım,hopladım,zıpladım...Bir ara bahçede herkesin elinde nikah şekeri vardı.Bu da bana yapılan en güzel sürprizlerden biriydi.Mutlu oldum,herkes de mutluydu...

Şimdi sıra en güzel ay olan Eylül’de…

Yani eksiğimizi tamamlamakta...

Mail atan,arayıp soran herkese teşekkürler…

Okul ve evlilik işleri haliyle yorduğu için fotoğraf ve yazı ekleyemiyorum.

Kısaca özetini yaptım işteJ)

Hadi bana mutluluklar dileJ

MUTLULUĞUN -E"V" HALİ

2011-05-21T07:50:00.000-07:00

Anlatacak ne çok şey var aslında...
Şimdilik sadece bu mutlu anı duyurmalı tüm dostlara...
Belki fotoğrafla bir şeyler canlanır akıllarınızda:))

Bu Muhabbet Bitmez:)

2011-05-06T11:05:00.000-07:00

Sınavlar,dersler,projeler,kutlamalar,anmalar yormadı da,çocuklara aynı şeyi onlarca kez tekrarlamak yordu beni…

Nasıl mı?

“Örtmenim,bedenimiz var mı?(Beden’den kasıt derstir aslında)

"Evet,ders programını takip edin!"

Aradan kısa bir süre sonra

“Örtmenimmm,bedenimiz var mı?

…

“Evet,Çalışma Kitabı 35’i açalım”

“Öğretmenim,sayfa kaçtı?”

“35”

“Kaçı açıyoruz?”

“35”

“Ders kitabı mı,Çalışma Kitabı mı öğretmenim”

“Çalışmaaaaaaaaaaa”

“35’mi?”

Bu esnada kulaklarımdan dumanlar çıkıyor.

“Ödevlerinizi yapmayı unutmayın!”

“Öğretmenim,nerede yapalım?”

“Evde yapman tercihimdir.”

“Öğretmenim,ev ödevi mi bu?”

“Ya,adı üstünde ödeeev!”

“Örtmenim,Ersin şimdi yapıyor!!”

Ve çocukların asla söylemekten çekinmediği replikler:

“Örtmenim,kitabımı evde unuttum.”

Öğretmenler nasıl cevap verir buna,bir düşününJ))

“Öğretmenim,zile ne kadar kaldı?(Dördüncü saat açlıktan bayılırlar.)

“Önlüğümü neden giymediğimi açıklayabilir miyim?”

“Tuvalete gidebilir miyim?”

“Kavurma yedim de su içmeye gidebilir miyim?”

“Kardeşimden boya alabilir miyim?

“Okuma yarışı yapacak mıyız?”

Ve sonu gelemeyen muhabbetlerimiz:

“Bak,beni çok ararsınız sonraaaa!”

“Öğretmenim,Dilara numaranızı kaybetmiş…”

…

Çok sinirlendiğim bir gün,”Tayinim çıktı,mutlu oldunuz mu?Gidiyorum işte!”dedim.Sınıfa döndüğümde hepsi ağlıyorlardı.İçlerinden bir tanesi “Hadi hayırlı olsun!”deseydi ne yapardım bilmiyorumJ

“Arkamdakiler konuşmayı kesiiiiin!!”

“Aaa,öğretmenim nasıl görüyoo?”

“Öğretmenler görür!!”

“Yok ya,öğretmen dolabından bakıyomuş..”

Öğretmeni bozmaktan çekinmezler de…

Öyle oluyor ki artık ben değil çocuklar yaptıkları esprilerle cevap veriyorlar birbirlerine:

“Öğretmenim kalemim evde kaldı.”

“Hmm,evlendir o zaman”

Ben değil,onlar söylüyorJ

“İlknur,lütfen sorularla dalga geçmeee!”

İlknur,sınavlarda en ilginç cevapları verir.

Kağıda gülen yüz çizdiğimde ona el,kol,bacak yapar.

Ders sırasında sınıfta dolaştıklarında dersi bırakıp”gümbüdüüü gümbüdü gümbüdü gümgüümmmmmmm!”derim;bakakalırlarJ

"Hapşuuuuuuuu!!"

“Çok yaşayın öğretmenim”

“Öğretmenim,çok yaşayın!”

Diğeri:

“Allah’ın işine karışmayın..”

GülüşmelerJ

“Öğretmenim,tahtadakini deftere mi yazalım?”

“Nereye yazmak istersin?”

“Öğretmenim,yazalım mı?”

“Öğretmenim,sayfam bitti nereye yazayım?”

Yazmamak için her türlü bahaneye hazırdırlar..

Aklıma kadar çok şey geliyor ki,devamı belki daha sonraJ

Güzel bir hafta sonu diliyorum herkes için…

Masum Bir Sınav(Dilerim:)

2011-04-30T06:34:00.000-07:00

Heyecanlı yürekleri yine sınava sürükledi eğitim sistemimiz…

Annesinin,babasının,yengesinin,halasının elini tutan okulun da yolunu tuttu bu gün…

Benim garip kuzucuklar köy minibüsünden inerek öğretmen arkadaşımla birlikte görev aldığım okula geldiler…

Kızlarım evde ne kadar kolye varsa boynuna geçirmiş,erkeklerim saçlarını güzelce tarayıp kokular sürünmüşler…

Beni görünce gözleri parladı hepsinin…

“Valla örtmenim,yani bir hafta öncesinden yememe dikkat ettim.Yavuz,çikolata yeme dedi ama sanki yemem mi gerekiyordu?”dedi..

Başını severek güldüm..

Çocukluğum aklıma geldi…

Arkadaşlarımdan hem yaşça hem boyut olarak küçük olduğum için,onların bana üstünlük sağlayacağını düşünüp,öz güveni yüksek çocuk profili sergilerdim hep…O kadar da kendine güvenen birisi değildim;bu yüzden hırçındım…

Arkadaşlarıma sınav öncesi gaz veren ben,sınav zamanı bir beş-on dakika uyumuş;sınav görevlisi teyzenin “şşş uyan kızım,sınavdasın!”demesiyle irkilmiştim…

Sıranın üzerindeki harfler bile çıkmış suratıma,siz düşünün artık ne kadar uyuduğumu:)))

Ha bu arada,sınavı kazanmıştım:)

"Uyuyarak kazandım!"diyenlere inat valla uyudum ben de:)

Neyse…

Öğrencilerime başarılar dileyip onları öptükten sonra görev aldığım salona geçtim.

Bütün zıpırlar benim sınıfa toplanmışlardı…

Öğrenciyken öğretmenlerin ellerini arkaya atıp tepemde durmalarından sinir olduğum için çocukları oturduğum yerden seyretmeyi tercih ettim…

Kendi kendilerine konuşuyorlar,hayali işlemler yapıyorlar,elleriyle garip şekiller oluşturarak soruları çözmeye gayret ediyorlardı.

İki saat boyunca yerlerine çakılı kaldıkları için zilin çalmasıyla hepsi dışarıya koşmaya başladı.

Zil çalınca öğretmeni bile ezmeyi göze alırlar:)

Dilerim hepsi emeğinin karşılığını alır…

Şifrelerin,saçmalıkların olmadığı güzel bir gelecek çıkar karşılarına…

Umut ediyorum şimdilik…

Her şey kötüye gitse de…
Bu günümün şarkısı ve klibi:

Pembe Mezarlık

2011-04-24T08:27:00.000-07:00

Bulutsuzluğu özledim,
Denizi özledim,
Yeşili özledim,
Seni özledim...

A'MÂK-I HAYAL

2011-04-21T11:39:00.000-07:00

"Acayip,"Var"ile "Yok" eşit olur mu?Mesela ben şimdi varım,yarın yok olacağım.Bu iki hâl arasında fark yok mu?dedim.
Deli başını çevirdi,kahkahayı kopardı:
-Vay!Sen varsın ha!Acaba var mısın?dedi"
Varlık ve yokluk,iyi ve kötü..
Ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi..

Hayalin derinliklerinde bakış açısını değiştirebilecek ender kitaplardan bana göre...
Kitabın sadeleştirilerek okuyucuya ulaşması da kitabı anlaşılır kılıyor.Kısa sürede bitirebilir,tekrardan okumak isteyebilirsiniz.
Bu arada kitap 1910 yılında yayımlanmış...
***
23 Nisan telaşı da içimizi sardı..
Biz hazırız:)
Güzel şeyler olacak...

Doyumsuzluk ve Çocuk

2011-04-13T08:30:00.000-07:00

Elindeki su şişesinin kapağıyla oynarken,"Biz küçükken gazoz kapaklarından kendimize oyunlar üretirdik,şimdi küçük kardeşimin önüne araba koysam,ben sıkıldım diye tutturur"dedi.

Sonrasında herkes kendi düşüncesini ve başından geçenleri anlatmaya başladı.Kiminin iki yaşındaki yeğeni,doğru düzgün konuşamaz iken gazetedeki bütün araba markalarını sıraladığını,diğerinin akrabasının reklamlar başladığında televizyona odaklandığını,çocukların artık oyunlardan sıkıldığını,sadece bilgisayar oyunlarının onların dikkatini çektiğini anlattılar...

Çocuklarına limon satmayı öğreten halamın,o zamanlar ne yaptığını anlamaya çalışamasam da çocuklarının şimdi iyi birer girişimci olduklarını görüyorum.

Şimdi değil limon satmak,çocukların dışarıya çıkacakları cesaretleri bile kalmadı,televizyon haberleri ve canavarlaşan insan türleri yüzünden..

Peki çocuklar gerçekten doyumsuzlaştılar mı?

Şehirde öğretmenlik yapacağım zaman vereceğim bir şekere burun mu kıvıracak çocuklar?

Zorlanacak mıyım,bilmiyorum.

Oturup geçmişteki çizgi filmlerden bahsetsek-ki zamanında olmuştu-herkesin ortak filmleri,oyunları ve hatta çamurdan yaptıkları bebekleri olmuştur.

İtiraf etmek gerekirse şu an zirvede olan çizgi filmi seyretmeye bir dakika bile tahammülüm yok..E çocuk musun,diyebilirsiniz ama ben eski filmleri seyretmekten gerçekten keyif alıyorum.

Çocuklar zamanlarının çoğunu evde geçirdikleri için anneleri veya babaları onlarla eğitici faaliyetlerde bulunmaya başladılar.Yapılabilecek en güzel etkinliğin de bu olması gerektiğini düşünüyorum.Televizyonun içine hapseden etkisinden kurtulmak için annelerin gerekli özveriyi göstermeleri ise ayrı bir güzellik...

Evet,benim de ailem ilgiliydi;ama hatırladığım en iyi katkı babamın ödevlerimde bana yardımcı olmasıydı.Geri kalan zamanlarda dışarıda icat peşinde koşturuyordum.Bulaşık telini yakıp maytap niyetine sallamak gibi:)))

Şimdilerde birkaç çocuğu kendi haline bıraktığınızda oyun kuramadıklarını görebilirsiniz.Her birinin ilgi alanı farklı olduğundan bir arada olmaktan da çabuk sıkılacaklardır.

Çocuklar,aklınıza dahi gelmeyecek küçük olayları zihinlerinde tutar ve doğruluğundan emin olamadan kendileri hayata geçirirler.

Bu bir reklam da olabilir,yanlış seçilmiş bir film de..

Keşke onlara mücadele edebilecekleri bir hayat sunulabilse..

Bu şartlarda zor...

Ve Bu da Mutluluğun Belgesi:)

2011-04-12T07:31:00.000-07:00

Her biri başka bir alemde...

Maksat,sadece onun peşinde koşturmak...

O,dünya...

Ve üst geçit,daha da yaklaştırdı onları semaya...

Paylaştılar;

Salıncağı,oyuncağı,doğayı..

Velhasıl,hayatı...

***

Bugün,lapa lapa kar yağdı buraya..Güvercinlerin tutunacakları dallar kar ile kaplandığı için hepsi asfaltta kendilerine sığınacak bir alan oluşturmuşlar.Minibüs şoförü çeşitli manevralar yapsa da birçoğunu ölmekten kurtamadı..Kötü bir görüntüydü..

Ve ben,yine yine yine bu ani hava değişiminden payıma düşeni alarak hastalandım...

Şaşırtıcı değil mi:P

Bahar,hangi aya gizlendiyse lütfen gelsin..!

Artık gelsiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin!!

Yoksa baharı bile görmeden yaz gelip geçecek mi?

Mutsuzluk Bulaşıcıdır;Mutluluk Gibi..

2011-04-10T08:52:00.000-07:00

Güneşin yüzüme vurduğunu hissettiğim an,pencereye yönelip masmavi bulutu seyrediyorum..Güne güzel başlamanın bana iyi geleceğini bildiğimden kendi kendime söz veriyorum:
Kimsenin seni üzmesine izin verme!
Mutluluğumu bulaştırmak istediğim arkadaşıma yaklaştığımda;"Çok bunaldım!"diyor..
Al,hadi buradan yak!!
Servis arabasına bindiğimizde bir başkası, "Akşam olsa da uyusam!"diyor..
Türlü olumsuzluklar,aksilikler,somurtuk yüzler;yani çevrenizde bulunan her üç kişiden biri..
Ya da iki mi demeliyim?
Ne oldu bize?
Bazen beni okuyanları düşündüğümde,mutsuzluğuma değil,mutluluğa ortak olsunlar diye düşünüyorum.
Bir küçük resim,bir tatlı anı..
Herkesin mutlu olmaya hakkı var..
Mutsuzluk,cam fanusa saklanmak gibi..
Çevrende olanları görüyorsun,duyuyorsun.Yaşamasan da onca şey seni mutsuzluğa sürüklüyor..

Tüm,hafta boyunca hafta sonu gerçekleşecek olan "Bilgi Yarışması"-ne saçma bir yarış olduğu hakkında konuşmama gerek dahi yok,oldum olası sevmedim-için iki öğrencimi sınava hazırladım.
Geri kalan boncuk gözlere ise"e hadi siz de hafta sonu gelin,sizi de parka götüreyim"dedim..
Çıldırdılar..
Dün,köy minibüsünden indiklerinde hepsinin en güzel kıyafetlerini giydiğini,çantalarını taktığını ve hatta topuklu terliklere varıncaya kadar süslendiklerini gördüm..
Al,sana mutluluk!
Marketten yiyecekleri aldık ve koyulduk yola..
Parkı gördüklerinde hayatı unutup o renkli oyuncakların,salıncakların tadını çıkardılar..
Erkeklerin halı sahaya baktıklarını gördüğümüzde ise,onları sahaya doluşturup deli gibi oynamalarını sağladık.
"Örtmenim,bu sahada düşsen de bişeyyy olmuyor,valla bak!"dedi öğrencim..
Bir de yuvarlandı deli gibi:)
Mutluluk,harcayamadıkları paralarıyla kâğıt helva almaktı.Hepsi birbiriyle paralarını,yiyeceklerini,mutluluklarını paylaştı..
Yolda ilk kez gördükleri üst geçide uzay aracı gibi bakıp ve hatta merdivenlerden çıkıp poz vermelerini unutamam asla..:)
Okula gittiğimizde bir öğretmen geldi yanımıza;"Keşke herkes sizin gibi düşünse,baksanıza hepsinin yüzü gülüyor!"dedi..Ve yarışmayı kazandığımızı işte o an hissettim..
Yarışma unutulacaktı,geriye yaşanan o dolu gün kalacaktı..
Kazanamayanları mutsuzluğa sürükleyen bu tarz yarışmalar,yapanların yanına kâr mı kalacaktı bilinmez..
Öğretmenler kendilerine düşen en büyük payı alıp,onlara mutsuzluğu bırakacaklardı..
Mutlu olurken çevresindekilere mutsuzluk tortuları bırakmamalı insan...
Mutluluğu bulaştıracağınız güzel bir hafta diliyorum...

İki Arada Bir Derede Yaşam...

2011-04-06T11:12:00.000-07:00

Gittim...
Oldurulamayan yolu,adımlayarak gittim...
Her adımda daha da çamura bulandı çizmelerim..
Kurumuş çamurlu ayaklara kızmamayı öğrendim..
Hak verdim..
Üç-beş bisküviyi ve iyi yürekli bir öğretmen arkadaşı yanıma eş ederek ilerledim..
Boy sırasına giren kardeşlerin yüzündeki kocaman gülümsemeyle kurudu taşlar..
Köyün en tepesindeki ev..
Şato mu demeliyim?
Dağların zirvesinde olurdu en güzel evler..
En azından öyle bilirdim..
Korucu bir köpek,uçmaktan yorulan sinek ve durgun danalar..
Kerpiç kokan eve girerek mutlu ettim Ferdi'yi..
Gelmek istememiş bugün okula..
"Karnım aç,ekmek bitmişti,bir parça yiyebildim"dedi..
Açıkladı annesi:
"Her birine bir parça verdim;yetmedi.."
Sobanın yanına oturuverdi,elleri dizlerinde...
Ha bir de evin kedisi..
Gönlü tok bir kedi ile ilk defa tanıştım..
O da mı açlıkla terbiye edilmişti?
İki anne,on yedi çocuk..
Büyük sıkıntıların içinde sadece çamaşır makinesini hayal eden bir anne..
Belki de ellerinin dokunmasını istediği bir çocuk bezi..
Çocuk..
Hata..
Bilgisizlik..
Umut..

Dili farklı,yüreği aynı...
Iğdır-Köy...
Gidemedikleri memleketleri,ekemedikleri tarlaları,bilemedikleri akrabaları...
İki arada bir derede yaşam...
Hem de bol şükürlü..
Şükretmeli..
Çok..

Çocuk Kalbi...

2011-03-30T09:27:00.000-07:00

Onlar çocuk…

Gözlüklerinin çerçevesi yaldızlı,camı pembe

Masum yürekleri hazır değil derde…

Sözler kalmaz hatırlarında.

Dünya,oyundur;oyun bir dünya!

Kimini bir şeker mutlu eder,

Kimi bir şeker uğruna yok olur gider…

Çobanın miniklerinden Ferdi,onlara gideceğimi duyunca sevinçten dört köşe oldu.Durup durup,”Salı günü gelecektiniz değil mi öğretmenim?”diyerek heyecanına bir yenisini ekledi.Evde oturabilecek bir alan olmadığından”bizim kapı çok güzel,babam da iyi çay demler,kapıda içeriz değil mi örtmenim?”dedi…

"Yiyecekler de benden olsun muuuu?"dedim…

Güldü…

Sınıfımın belki en tembel öğrencisi…Ama o bunu hiç bilmedi…

Bilmesin de…

Dünya’yı kurtaranları görüyoruz.

O kurtarmayıversin…

O,insan olsun…

O,hep böyle cana yakın,güler yüzlü olsun…
Çarpma işlemini hesap makinesinden yapmayı düşünüp,hatta o makineyi öğretmenine aldıracak kadar dürüst olsun.

Amaaaaan

Varsın,olsun…

Büyüdüğünde değil sevdiklerine,en ufak bir canlıya zarar vermesin…

Çocukları sevsin…

Onları sevdikçe aklına Ezgi örtmeni gelsin…

Hissedeyim…

"Doğum Günü"Ardından...

2011-03-23T09:03:00.000-07:00

Ve bu sene,doğum günü;
En güzel günlerini yazabileceğin bir defterin armağan edilmesidir.
İnceliklerin en güzelidir...
“Sana pasta almak isterdim;ama öğrencin değilim.Yazacağım da buydu”diye gülümseten öğrenci mektubudur…
Başından aşağı dökülen poşet ve kağıt parçalarıdır.Ve üflenen tek mumdur…
Kutlamanın en samimi halidir...
Doğum gününden önce zili çalıp”okuldaki en canlı öğretmene,onun kadar canlı bir çiçek armağan edilmeli,değil mi?”diyen öğretmenin elindeki kocaman çiçektir…
“Yüzün gülsün kardeşimmmm”diyen ağabeylerin en tatlısının elindeki çikolata paketidir…
“Gülüşü güzel Ezgi”olabilmektir,Nihansu’nun gönlünde…
Okulda,evde,cafe’de yenen türlü pasta çeşitleridir…
Her türlü renktir,gökkuşağıdır…
Sevildiğini sanki daha başka bir türlü anlamaktır…
Annedir…Elleriyle yüzünü gözünü sevip durmasıdır…
Ve
En özelindir…
Anlatmak istemeyecek kadar özel…
Bir o kadar da güzel…

Dün,"Kum Saatine Bakan Küçük Peri Kızı"(Suincimmm bilir:))artık 25’i bırakıp 26’ya sıkı sıkı tutundu…
İyi ki doğdu:)
İyi ki dostları,sevdikleri hep onunla oldu…
Soran,sormayan,seven,sevmeyen herkese çok teşekkürler:)

İçim...buruk...

2011-03-16T11:23:00.000-07:00

Ay'ın evrelerini yuvarlak bisküviye çokokrem sürerek anlatmıştım bu gün...
"Ay da böyle tatlı mıdır?"dedi...
Güldük...
Öğlen arasında iki lokma bir şeyler yiyip veli ziyaretleri yaparak günün tatlılığını uzatacağımı düşündüm.Toprak yolda kendimi yokuşun akışına bırakarak,rüzgara inat yürüdüm.Hızlı yürümüş olacağım ki "selammm sabahhh yok hocaaaaa"diyen titrek bir kadın sesi duydum arkamda...
Eğimli bir kütük üzerine oturmuş,ömrünü güneşe doğrultmuş,gölgesiyle sohbet ediyordu.Yanına yaklaştım,kolumu tuttu."Oğlum bile ziyaret etmiyor,gel!gelin!ziyaret edin n'olur gelin!"dedi...
Yüzündeki kırışıklıklar göz yaşının akmasına izin vermiyordu.
Göz yaşları içime aktı...
Yalnızlık zor...diyebildim...Sarıldım...
Evini ziyaret ettiğim öğrencim,ben gelmeden annesine"bak örtmen geliyo,git üstünü değiş,hazırlık yapalım"demiş.İçeri girdiğimde sıcak bir soba,yanındaki kanepede yumuk elli bir erkek çocuğu ve yeni gelin karşıladı beni...
İki gelin,biri felçli iki damat,kaynana,dede ve öğrencimin kaldığı bu küçük evdeki sıcaklık,içimdeki hüznü biraz olsun dağıtmaya yetti...
Kaynana hemen gelini kötülemeye başlayınca birbirimize vurarak şakalaşmaya başladık."Ben seni çok seviyom yaa,ondan anlatıyom haaa"diye de beni güldürerek devam etti anlatmaya...
Sevdiğim patates kızartması sofrada, "hadi yee,sen bizim kızımızsın"diyen büyük gelin yanımda...

Mutsuz olduğum anlarda,yüzüme tokat gibi vurulan hayatları görünce kendimden utanıyorum...
Üzüldüklerime,kırgınlıklarıma...
Çalakalem yazdığım bu yazım öylesine,
Ve hatta kendime...

Öyle işte...

Özü Çiçek(NEWBAHAR)

2011-03-12T12:59:00.000-08:00

Eskipazar sokağının, en dipteki ahşap evden ağlama sesleri duyuldu. Kadın ağlamasından çok bir bebek ağlamasını andıran sesler çökmek üzere olan karanlıkta yankılandı uzun uzun. İnil inil ağıtlar yükselmekteydi, kimbilir ne vakte kadar!...

   Evlerine dağılmak üzere olan kahve ahalisi kulak verdi bu uğultuya. Günboyu konuşmanın verdiği yorgunlukla susan diller hararetli hararetli el hareketleriyle yeniden dile geldi. Kimbilir ne yorumlar yapılmaktaydı vaktini kahve köşelerinde geçiren bu yavan insanlar arasında.

          Elbet bir hikayesi vardı bu ağıtların. Hatta epeyce uzun bir hikayesi. Öyle ki zamanını dedikodu çamurunda kendilerine bir dünya kurmuş karıların ağzını hiç kapatmayacak ve bire bin ekledikleri bir hikayeye dönüşecek kadar.

          Kimileri derdi ki bu ahşap ev sakinleri için, çatışmada şehit olan oğullarının zaman zaman ruhu gelir intikam andı içirmek için kardeşinin boğazına çöreklenirmiş. Bu aslı astarı olmayan dedikodunun yanında daha niceleri vardı ki hayretler içinde bırakır beşeri mahlukatı!...

           İntikam ateşi yana dursun, kadının peşinde bir dederuhi her dolunayda eve gelir, gidermiş. Rengarenk ışıklarla süslermiş evi, oynatırmış kadını!...

          Ağıtlar, karanlığın basmasıyla kahkahaya döndü. Bu çığırtkan kahkahaların sebebini ihtiyar adam ''geldiler'' diye özetledi!
Kim gelmişti, ne gelmişti, neden ağlatmıştı, neden güldürmüştü?

          Yediden yetmişe herkes, dilin kemiği yok sözünü tasdiklercesine, kendine göre bir senaryo yazmaktaydı yıllardır.

Öyle ise şimdi bu hikayeleri boşverip işin iç yüzünü bu ağıtların ve kahkahaların sahibi Çiçek'ten dinleyelim...

Onaltısında gelin idim, bindim atıma
Yanımda ki damat yetmişbeşinde ki dede
O gün lanet ettim kara yazıma
Aldılar beni attılar bir köhne eve.
Yiğidim askerdeydi, beklemekteydi gönül
Zaman geçmek bilmedi, kahroldum 4 yıl
Hamaratlığım ün etti köylerde
Adı çıkmadan evermek lazım böyle yerde
Sürgün ettiler beni kara zindanlara
Yiğidim yerine dede girdi koynuma.

          Böyle dile gelirdi Çiçeğin ağzından kendi hikayesi. Duyanlar duymayanlara anlatırdı, görmeyenler görmüş kadar, bilmeyenler bilmiş kadar ve yaşamayanlar yaşamış kadar olurdu.

Çiçek gibiydi Çiçek... Özü Çiçek...

           Birgece vakti çalındı köhne evin kapısı. Uykulu gözlerle dedeye çevirdi başını. Dede çoktan derin uykulara dalmıştı. Hatta öyle bir derin uykudaydı artık gözleri bir daha hiç açılmayacaktı.

          Çiçek korktu yanında ki ruhsuz dededen, kapı çalmasa sabaha kadar yanında yatacaktı ecel geldiğini bilmeden. Dedeyi sarstı çaresiz, nefesini dinledi dakikalarca.
Kapı halen yumruklanmaktaydı büyük bir ızdırapla. Kalktı çiçek yataktan, kapıya yöneldi koşarak. Hiç beklemediği bir zattı, kapının önünde bekleyen. Yiğidi dönmüştü lakin ne sarılabildi çiçek, ne bakabildi sevdiceğin yüzüne.
Tuttu kolundan sarstı yiğit, ''gel benimle'' dedi sürüyerek.

''Dede öldü'' dedi Çiçek,
''Boşver'' dedi yiğit gülümseyerek.
Çiçek hiç unutmadı o gülümsemeyi.

Gecenin karanlığında saatlerce yürüdüler ovalar aşarak. Sabaha karşı az biraz dinlendiler kuytu bir yer bularak.

Köhne evden feryatlar taştı güneş doğduktan sonra. Kızlar, gelinler, oğullar bir olup aradılar Çiçek'i. Köyde çabuk haber oldu, Çiçeğin kaçtığı, ellere silahlar çalındı, intikam için dağlar tepeler arandı.
Dediler hep bir ağızdan ''Çiçek dedeyi Öldürdü''

          Gün öğlene döndü Çiçek ile Yiğit şehre vardılar. Öyle acıkmışlardı ki önce karınlarını doyurdular. Yürüdüler epey, karşılarına lunapark çıktı. Çiçek çok sevindi bu renkli oyuncağı görünce. Ne varsa bindiler tek tek, kahkahaları çınladı göğe yükselerek. En son binmişlerdi dönmedolaba. Mutluluk bu olsa gerek diye düşündü Çiçek. Yine güldü, yine kahkahalara eşlik etti gün. Uzansa güneşe dokunacaktı, uzansa bulutları kucaklayacaktı!!...

          Sonra, sonra silah sesleri karıştı kahkahaların arasına. Yiğidin göğsünden alkanlar akmak için yarıştı. Çiçeğin ellerine yiğidinin al kınası sürüldü. İnil inil ağladı Çiçek...ağladı...

          İşte o günden sonra ne zaman mevsim bahar olsa, ne zaman gün akşama dönse, ne zaman dolunay çıksa Çiçek önce kahkalar atar, sonra inil inil ağlar .

                                                      NEWBAHAR

Newbahar'ım...
Senden izinsiz yayınlamak istedim bu güzel yazını...
Kızmayacağını düşünerek...
Müzik,beni sana getirdi:)

Ahh bu ben:)

2011-03-08T10:46:00.000-08:00

Okulda çayı demlerken müdürümüz elinde karanfille gelerek:
"Kadınlar Günü Kutlu Olsun!"dedi:)
Çoooook şaşırmış olacağım ki"aaaaaaaaaa çook teşekkürler,çok mutlu oldum,çok düşüncelisiniz"diyerek sırıttım.
"Yok bu çiçeği Milli Eğitim Müdürü göndermiş sizler için" dedi.
Gülümsemek-şaşkınlık-pot kırmanın verdiği o salak ifade ile elimdeki demliğe bakakaldım.
Öğleden sonra odasına çağırarak paketlediği kitabı bana hediye etti:)
Acıdı bana sanırım:))))))
Sınıfa çiçekle girdiğimde çocuklar"Şimdi biz de mi çiçek alceeyiiizzzz"dediler:))
Bu gün seviyorum kendimiiii ben:))
Bir de sevdiklerim bana "Ezgimmmmm"dediğinde de seviniyorum:)
Sizi de seviyorum...

Çocuklarımm,kuzucuklarımmmm:)

2011-03-06T11:10:00.000-08:00

Yüzümü iki elim arasında sıkıştırıp sevimsiz bir hale bürünürdüm,çocuklara bir şeyleri öğretemediğim zaman...

Meğer öğreniyorlarmış...

Bu hafta benim için yoğun geçti.Eğitim müfettişleri tarafından denetlendim...

Yalnız bu seferki daha değişik bir teftişti.Ben değil,kuzucuklar zorlu bir teste tutuldular...

Derslerde nelerin işlendiğini sordu önce.Bizimkiler sıraladılar:

"En son oran orantı işledik örtmenim!"

"Nerede kullanırız biz bunu?"

"Limonata yaparken,ha bir de pilav:)."

"Nasıl yani?"

Biz limonata yaptık sınıfta örtmenim.Öğretmenimiz 7 limondan 14 kişiye limonata çıkardı.İşte oran budur."

Gülümsedim.O gün bildiğin limon bahçesi gibi koktum:)Canım beniiiim,dedim içimden...

Biz Elektrik de öğrendiiiiiiik!

Sınıfta deney yaptınız mı?

"Tabii ki!Ama komik bir şey oldu,garip deneyler de yaptık:)"

"Peki herkes müzik,beden eğitimi ve görsel sanatlar dersinde neler yaptığını yazsın!"dedi...

Bunu duyduğumda üzüldüm.Bu güveni öğretmenler olarak verdiğimizi sanıyordum.Müzik dersinde matematik işleyecek değildim...

Hepsi bir gayretle yazmaya başladılar.Bir tanesi gaza gelip flüt bile çaldı:)

Sınıfta herkes beni yüceltmek için elinden gelen çabayı gösterdi...

Gurur duydum onlarla...

Yazıları incelerken"Hepsinin yazıları bir olmalı!"diye bir söz işittim...

Sistem gereği çocuklara bitişik el yazısı öğretiyoruz.Estetik görünen bu güzel yazı adı üstünde "el yazısı"olduğu için,içinde elin karakterini barındıran bir yazı haline dönüşüveriyor.Ama dağıtılan ders kitapları ayrık yazı olduğu için çocuklar yazarken zevk almıyorlar.Şuan Amerikan filmlerinde dahi yazı yazarken muhteşem bir el yazısı sergileyerek insanları özendirebiliyorlar.Bizde böyle durum olmamakla birlikte herkesin yazılarının inci gibi olması bekleniyor...

Açıkçası zorlamadım onları.Anlaşılır olması benim için yeterliydi...

Neticede dersim,öğrencilerim,hatta masamın üzerindeki okuma kitabım beğenildi...

Ama ben bana yapılan takdiri değil,öğrencilerimi,verdiğim dört yıllık emeği daha çok sevdim...

Güzelliklerin üzeri bazen tozlu olabiliyor;üflemeli,gerçeği görmeli insan...

Pervane...

2011-03-06T10:26:00.000-08:00

uğradıkça dinle;dinle ve hisset...

2011-03-04T09:25:00.000-08:00

Yasak...mış

2011-03-01T07:40:00.000-08:00

Oradan oraya taşımak zorunda kaldığım yazıları(daha önce blogcu'daydım,sayfam hala durmakta) daha ne kadar taşıyabilirim bilmiyorum...
Güzel olmadı bu yasak kararı...
Yasak kaldırılana dek,okuyan-okumayan,seven-sevmeyen herkese selam ve sevgilerimi gönderiyorum...
Görüşünceye kadar hepiniz kendinize iyi bakıııııııın!!:)
Bu gün güzel bir gün geçirdim,hiçbir şeyin canımı sıkmasını istemiyorum:)(sanırım bu da geçici:))
Yazmak isterseniz adresim yan tarafta...
Öyle işte...

:)
Ezgi

Hint Filmleri..

2011-02-28T07:28:00.000-08:00

VEER ZAARA
Yapım:2004/Hindistan
IMDB:7.3/10

"Veer Pratabh Singh (Shahrukh Khan) ve Zaara'nın ( Prety Zinta) aşk hikayesi anlatan bir yapım. büyük bir komploya düşürülen Veer, 22 yıl hapishanede yatar. Aşkı için herşeye katlanan ve ona kavuşacağı günü bekleyen Veer, sevdiğine kavuşacak mıdır??..

MY NAME IS KHAN
Yapım:2010/Hindistan
IMDB:7.2/10

"Rızvan Khan (Shahrukh Khan) kücüklüğünü annesiyle (Zarina Vahab) ıssız bi yerde geçiren bir müslümandır. Yetişkin yaşına gelince Mandira (Kajol) adında birisiyle evlenir. Rızvan Khan aynı zamandada Asperger sendromu hastasıdır. Bu hastalık Otizm rahatsızlığının bir çeşididir ve ömür boyu süren, sosyal etkileşime ve iletişime zarar veren, sınırlı ve tekrarlanan davranışlara yol açan beynin gelişimini engelleyen bir rahatsızlıktır. Rizvan Khan 11 Eylül olayından şüpheli terörist olarak tutuklanır. Yani Müslüman olduğu için terörist olarak yargılanmaktadır. Tutuklanmasının ardından, kendisine yardım eden terapisti Ratha (Sheetal Menon) ile karşılaşır."

JODHAA AKBAR:
Yapım:2008-HİNDİSTAN
IMDB:7.3/10

"İmparatorluğunun sınırlarını, birbirinden başarılı fetihlerle; Himalayalar'dan Afganistan'a kadar devasa bir alanda genişleten İmparator Akbar için politik başarının çok da değeri yoktur.
Onun için, refah bir imparatorluğun tanımı, barış, huzur ve hoşgörü içinde yaşayan halklardır.
Hoşgörüsü, cömertliği, gücü ve zekası ile İmparator Akbar, sonunda Hindu bölgesinin en saldırgan ve cesur halkı olan Rajput'ların sadakatini de kazanır.
Her iki taraf da bu bağlılığın daha da güçlenmesi için ne yapılması gerektiğinin farkındadır.
İki taraf arasında bir evlilik.
Güzeller güzeli Rajput prensesi Jodhaa, babasının zoruyla, hiç görmediği İmparator ile evlenmeyi kabul eder. Ama gerçek bir Müslüman olan Akbar'dan, kendi geleneklerini koruyacağı konusunda söz ister. Prensesin, sarayına kendi rızasıyla gelmediğini fark eden İmparator, Jodhaa'nın ve Rajput halkının kalbini kazanmak ve imparatorluk sınırları içinde hayalini kurduğu refahı sağlamak için şimdiye dek alışık olmadığı bir sınav vermek zorundadır.
Bunlar yetmezmiş gibi, imparatorluğu içten yıkmak isteyen güçler yavaş yavaş harekete geçer.
Akbar acımasız iç ve dış savaşlarda krallığının bütünlüğünü korumaya çalışırken, eşine az rastlanır güçlü ve gerçek aşkın kollarında bulur kendini…
Ve fark eder ki onun için asıl savaş şimdi başlamaktadır…"

GUZAARISH
Yapım:2010
IMDB:7.2/10

"Ethan çok başarılı bir sihirbazdır.Bir gösteri sırasında inanılmaz bir kaza geçirerek felç olmuştur.Hayatı boyunca çekeceği bu hastalığı aşkın sayesinde yenebilecek midir?"

AWARA:
Yapım:1951
IMDB:7.9/10

"Bir suçlunun çocuğunun yine suça itileceği önyargısını taşıyan hakim masum bir adamı Mahkum etmekten kaçınmaz.Ancak karısıyla arası bozulup çocukluğundan beri görmediği öz oğlu Raj bir hırsız olarak karşısına çıktığında,kader tarafından dersini almış olacak."

Resim:google-görseller
Açıklamalar:sinemalar.com

Hissetmek...

2011-02-25T11:21:00.000-08:00

Toprağın sıcaklığında yanmak,

Kıvrımlarında saklanmak güzeldir...

Yorganına göre uzatamadığın ayaklarının,
Üşümesi güzeldir

Korktuğunda dizlerini karnına çekebilmek,

Hatta sendelemek,

Güzeldir...

Sinirle vurduğun çakıl taşını en uzağa atabilmek,

Sevincini dans ederek göstermek,

Zıplamak güzeldir...

Dengesiz hayatı on parmakla dengelemek,

Ve hatta adımlamak güzeldir...

Canın mı acıyor?

Hissetmek de güzeldir...

Ufak bir diz iltihabı diye düşünülen,kanserli hücrenin dağılması sonucu bir bacağından olan arkadaşımın güzel yeğeni,güzel gülüşüyle bana en güzel dersi verdi...

Attığınız adımlar mutlu etsin,

Siz hep mutluluğa adımlayın...

Mutlu ve "sağlıklı" bir ömür diliyorum...

Hepiniz için

Yürekten...

Müzik mi??

Bilmem..dinlemek istedim...

Nöbet Geçirdim Ben Dün:)

2011-02-22T09:16:00.000-08:00

Okulu anlatınca sevimli geliyor yazdıklarım değil mi?
Yok,aslında öyle değil:)
O derece sevgi pıtırcığı değilim:)
Günlerden Pazartesi
Bahçe Nöbetçisi:Ezgi Öğretmen..
İlk teneffüste gayet kendinden emin bir şekilde çocuklarla ilgilenir.Gülücükler dağıtır,çocuklar sever öğretmenlerinin gamzelerini.Bir tatlı huzur almaya gelmiştir küçük yüreklerden..
İkinci teneffüs:Bahçedeki karlarla kar topu oynayan çocuklar görür,ses çıkarmaz.Hatta kardan adamın başını yapmaya çalışır,ikinci sınıf öğrencileri"ters kafa yaptın be ürtmenim!"diyerek öğretmeni bir güzel bozarlar..
Üçüncü teneffüs:Soğuktan burnu kızaran öğretmen,birbirini kara yatırıp boğmaya çalışan çocuklar görüp ayırmaya çalışır,arada kafasına kar topu yer "ehe öhö hebele höbölöö"diye bozuntuya vermeden gülmeye çalışır.Zıvanadan çıkan çocuklar gördükleri her yere kar topu atarlar.Sınıf tahtasından kar topları süzüm süzüm süzülerek aşağı iner,öğretmenin ayağı kayar...
Ve işte o an!!
Öğretmenin çığlıkları ile tüm kare donar...
"Kar topunu yasaklıyorum.Bu da böyle biline!!!"
:)))
resimdeki geçmiş ile ilgili ufak bir anı:Okul sonrası eve gidip montumu çıkardım ve herkes gülmeye başladı.Eve önlükle gitmişim:))))

Misafir'in Odası..

2011-02-20T01:22:00.000-08:00

“Öğretmenim,babam portakalların iyisini hep misafirlere saklar”dedi…

Gözlerinin içine baktım,aklıma geldi…
***

Evimizin en geniş odası sıfatıyla bütün odaları sollayan en temiz,en süslü,gezilip görülen yerlerin hatıralarını içinde barındıran en farklı odaydı,”misafir odası”…

Sapı paslı kilidi,gümüş şekerlik içindeki çikolataların azalmasıyla yer değiştirirdi.Çocukların ulaşamayacağı yerleri iyi bilen annem,kilidi sakladıkça odanın öneminin benim için daha çok artacağını bilemezdi..

Misafir kimdi,neden onun odası olmalıydı düşünmüyordum.Benim için oyun önemli ise gerisi çok da etkilemiyordu beni…

“Anne,bu oda bizim odaya benziyor!”sözünü annemle katıldığım-beni çok az götürürdü-gün gezmelerinde ona defalarca söylediğimi hatırlıyorum.

Evet,her misafir odasında kocaman bir büfe,içinde sıra sıra dizilmiş kahve fincanları,büfenin en üstünde gümüş gondol içindeki parlak şekerler,kristal küllükler ve elbetteki semaver:)vardı.

Tavandan sarkan ışıltılı avizeyi unutmamak gerek…

Naftalin kokusunun en belirgin olduğu odada kalabalık insan grupları derin sohbetlere dalar,yabancı ülkeden gelen kamera ile o anlar ölümsüzleştirilirdi.

Odanın büyüklüğü ile oyun oynama kapasitem doğru oranda arttığı için en güzel oyunlarımı orada oynardım.

Abimle ev içinde,özellikle misafir odasında futbol oynamak fikri benden çıkmış olacak ki;kırdığım vitrin camını anneme söylememesi için ona defalarca rüşvet verdiğimi hatırlıyorum.

Annem uzun bir süre orada camın olmadığını anlamadı.Kolunu soksa tabaklara çok daha çabuk ulaşacağını bilmedi,bilmiyordu;ta ki ben itiraf edene kadar…

Diş problemim yüzünden çikolata yemem yasaklanmıştı.Misafir odasındaki çikolataların paketlerini çöpe attığımda annemin anlayacağını düşündüm.Gözüme oradaki toprak vazo ilişince tüm paketleri oraya doldurdum.Annemin zaman sonra vazonun içindekileri çıkarmasıyla bana hayretler içinde baktığını hatırlıyorum…

***
Öğrencim sözüne devam etti:

“Misafir,bizim için önemlidir öğretmenim.O,geldiğinde oturduğumuz odada onun için sofra hazırlanır,biz minderde otururken ona televizyon karşısındaki kanepede yer veririz."

Haklıydı…

Veli ziyaretleri için evlerine gittiğimde yerlerinde duramaz,en iyi ikramlarda bulunmak için çaba gösterirlerdi.

Ziyaretlerimin birini tandır başında velinin yaptığı sıcak ekmekleri yiyerek gerçekleştirdiğimi de biliyorum…

Misafir için odanın değil,güler yüzün,samimiyetin daha çok önemli olduğunu öğretiyorlar,öğreniyorum…

Şimdilerde adını “salon”a devreden,kapısı sonuna dek açık olan o odada geleneksellikten sıyrılmış bir hava hakim…

Sanırım çocukluğumu özledim…

resim:google,görseller

Yaşasın Kar:)

2011-02-15T05:55:00.000-08:00

Bembeyaz bir sabaha uyandım bu sabah…

Aynayla konuşup,”boş yere hazırlanıyorsun,tatil olur bu gün!”dedim…

Çantama öğlen arasında yiyeceğim şeyleri de koyarak çıktım dışarı…

Manzara aynen böyleydi:)

Evin önündeki merdivenin üzerine biriken karların üzerine basarak şekiller yaptım.Yan komşu incecik bir yol açmış sağ olsun,o yoldan parmak uçlarımda yürümeye başladım…

İlk olarak fırıncı amcayla selamlaştım.”Sen hangi köydeydin,hocam?”dedi.Cevapladım.”Yok,yok tatil olur kesin”diyerek hem fırın önündeki karları süpürdü hem de arkamdan konuşmaya devam etti.Dönemedim.Zaten yolda korkarak yürüyordum,düşsem tam komedi olurdu.

Yola devam ederken market görevlisi ağabeycik”yollar kapalıdır,gitme hocaaammm”dedi.Meğer ne çok düşünenim varmış:)

Ayşecik filmindeki gibi kasap,bakkal elele:)

Hayat kar yağarken de güzeeeeeeeeeeeeeeeeeeel:)

Öğretmen arkadaşımla elele tutarak araba beklediğimiz yere doğru yürüdük.Birkaç kez kayıp güldük:)”Sen,düşersen valla seni tanımam yoluma devam ederim”dedim,güldü;iyice tuttu kolumdan…

Üniversitedeyken komiklik olsun diye”nee hoca gelmeyecek miymiş?”derdim,sınıftaki herkes inanır ve sınıfta bir gürültü kopardı:)Bunu o kadar çok yaptım ki,bazen gerçek olan şeylere bile inanasım gelmezdi…

Yolda diğer okullarda görevli öğretmen arkadaşlarla karşılaştık.”Bugün okullar tatil,gitmeyin”dediler.İçimden “haddi cannımm”dedim.Herkes birbirine okulun tatil olduğunu söylüyor,fakat kimse yerinden kıpırdamıyordu.Düşünün,bembeyaz bir yolda kaldırım kenarlarında dikilen pembe,siyah,mavi montlu siyah çantalı insanları…Onların hepsi köy öğretmeni:)

Servis arabamız göründüğünde gülücükler saçarak gülümsedik şoförümüze…Arabaya bindik,ilçe merkezinden çıkarken bir anons duyduk:

“Kar yağışı nedeniyle okullar tatiiiiiiiiil:)”

Meğer dönen onca muhabbet doğruymuş…

Herkesi kendim gibi sanmam gerekmiyormuş:)

Bu günü,düşmeden,yorulmadan ve evde dinlenerek geçirmek gibisi de yokmuş:)

“Onbeş gün tatil yaptın,yetmedi miiiiii!”diyeniniz olursa da,

Yok ya diyen olmaz:)))

Benzer Aksilikler:)

2011-02-13T07:56:00.000-08:00

Bugün yanlış bir numarayı aradığımda aklıma geldi:
Neden yanlış aranan numaralar hiç meşgul çalmaz?:)
Hiç unutmam bir keresinde ünlü bir sanatçının menejerini aramıştım:)
Şansa bak!!:)))
*Ellerimiz unlu,yağlı,ya da kirli olduğunda burnumuz kaşınır.

*Yalan söyleyerek sıyrılmaya çalıştığımız işler gerçeğe dönüşür.

*Elimizden düşen bozuk para hiç olmadık yerlere yuvarlanır.

*Sinemaya en son gelen orta sıralara oturur.(İşkencenin böylesi:))

*Sessiz bir toplulukta telefonu çalan insanın telefon sesi tüm salonu kaplayacak derecede gürültülüdür.

*Hakkında yorum yaptığımız kişi olmadık anda içeri giriverir,ve oluşan sessizlikle her şey daha çok belli olur:)

*O an hiç karşılaşmak istemediğin kişi bir yerlerden karşına çıkar.

*Sevdiğin ayakkabının bir tek sana ait olan numarası yoktur.

*Üzeri yağlı bir yiyecek,ya da dondurma halıya hep yüz üstü düşer.

*Sıraya girdiğin bir kuyruktan diğerine geçtiğinde bıraktığın kuyruktakiler daha hızlı ilerler.(market ve banka kuyrukları)

*Önemli bir yazı yazarken kaydetmediğin için ve o an ne gariptir ki elektrikler gittiği için silinir.Sinir katsayın tavan yapar...

*Düşenin ilk tepkisi arkaya bakmaktır.Ama unutmamalı ki apartman merdiveninde bile olsan o an düştüğünü gören birileri çıkacaktır.

Karikatürler:google(görseller)

Geçmişin Çizgisi

2011-02-09T01:20:00.000-08:00

Öğrencilerimin defterlerinde,kitap kapaklarında çeşitli çizgi kahramanları gördükçe aklıma gelir çocukluğum…

Benim için en güzel çıkartmalar “Ninja Kaplumbağalar”a ait olanlardı.Hele bir de yanına pempe saplı atlama ipi hediye edilince sevincim ikiye katlanırdı.

Okul sonraları çizgi dünyasında kaybolur,kendimi onların yerine koyardım.Belki onlardan biraz daha masum,biraz daha yaratıcı ve biraz daha zarar görmekten korkan bir çizgi kahramanı olurdum:)

Eğitime büyük katkı sağlayan "Susam Sokağı" uzun bir süre vazgeçilmezim olmuştu.Gizliliğin beni her şeyden daha cezbetmesi Kırpık’ın sepetinin içini keşke görebilsemlere kadar hayal dünyasında dolaşmamı sağlardı.Anneannemin sepetinin içine gizlenip kendimi onun yerine koymuşluğum da vardır.Ama ben en fazla yiyeceklerimi ve oyuncak bebeğimi sığdırabilmiştim:)

Nöbetçi öğretmen,ben okul koridorlarında “halalaaaaydiiii halalayydiiiiiiii”diye bağırarak şarkı söylerken yanıma yaklaşıp”şarkının başka sözleri yok galiba”diyerek gülümserdi.Vardı evet,ama ben sadece o kızın 'halalaydiii' diye söylediği kısmı rahatlıkla söyleyebiliyordum.Ben Heidi’yi seyretmeyi çok seviyordum.Sanki her şey aynıydı.Saç boylarımız,yanaklarımdaki kızarıklık..Bir tek Peter yoktu ve kuzucuklar:)Arkadaşımın dedesinin ahırında samanlara yatıp Heidi’yi anımsamak sanırım en büyük hatamdı o dönemler…Arkadaşımın saçımdan samanları temizlemesi uzun sürmüştü.Hatırladığım kadarıyla saman rahat değildi,sadece sıcaktı:)

Beşinci sınıfta oynanan oyun sonucu”golcü”seçilmiştim.İlk defa bir erkeği o zaman ağlattığımı hatırlıyorum:)Fazla hırslıydı:)Bendeki bu oyun aşkı”küçük golcü”yü seyretmekle daha da arttı.Abimle oturup Tsubasa’yı seyrediyordum:)Onu taklit etmem imkansızdı.Havada dönüp duruyor,şahane vuruşlar yapıyordu.Zaten kısa sürdü.Şimdilerde futbola aşkım Fenerbahçe den ibaret:)

Abim ben ağladığımda küçük Japon karakterlerine benzediğimi söylerdi.Gözlerimi kısıp yanlardan gözyaşı fışkırtıyormuşum.Ağzımı açarak ağladığımı da düşünürsek,gerçekten de benzerlik olduğunu fark ettim:)Yaramazdım,yalan yok:)

Her sabah üşenerek okula gittiğim için en büyük dileğim Richie Rich gibi kalktığımda makinelerin beni giyindirip,dişlerimi fırçalaması ve hatta yemeğimi yedirmesiydi…

Şimdilerde çizgi filmlerin yerini çeşitli animasyon filmleri aldı.

Ve ben kuzucuklarla oturup filmleri yorumlamalarına kahkahalarla eşlik ediyorum.Çünkü onlar hala beni kahramanların yerine koyuyorlar.Bu zamana kadar Kül Kedisi’nin ayakkabılarını giydim,cadının elmasını yedim,Aslan Kral oldum,sihir yaparak gökyüzünde dolaştım...

Sevgili "Huyumkurusun"a bana geçmişin çizgilerini hatırlattığı için teşekkür ederim.
Ben de "Acartolga"ya sormak istiyorum.Küçüklüğünün çizgileri kimlerdi?

Yine Yazı Bekleriz

2011-02-04T11:14:00.000-08:00

Tuz ve buz olmuş yol,biraz da kömür karası…

Siyah,beyaz...
İkisi de eritememiş buzları…

Demire tutunup yürümeye çalışan yaşlı teyzenin bir adım arkasında ellerim cebimde yürüyorum.

İnsan düşmekten ne zaman korkar?
***

Bacasından kara dumanlar çıkan küçük evlerin bulunduğu sokaktan geçiyorum.Sessizliği bozan iki çocuk evlerinin çatılarından sarkan buzu kılıç yapmış oynuyorlar.Kiminin bir gözü balkonda,korkarak karı kemiriyor.

Öğüt dinlemez çocuklar;kar küçükken daha tatlıdır…

Ve pamuk şekeri kadar pembe…

Gözü görmeyen,gönül gözü ışık saçan amcanın kulübesindeki cama dokunuyorum.Sihirli lambadaki cin karşımda...

Birkaç dilim börek,el yordamıyla demlenen çay ve sıcak bir gülüş karşılıyor beni…

Sobanın yanındaki kanepeye oturuyorum.O,tam karşımda.Ellerini öpmek için eğildiğimde,"Ellerim yağlı"diyerek gülüyor.
Anlatıyor,“Kapımı kilitliyorum insanlara!”diyor,”övünen,kendini anlatıp giden insanları dinlemek istemiyorum!”

Gülüşümü hissedip gülümsüyor,dua ediyor…İçim titriyor…

Elindeki su bardağına dolu sıcak çayı seyrediyorum,döküldü dökülecek üzerine,korkuyorum;O hep gülümsüyor…
***

Ayak basılmamış bembeyaz karların üzerine basarak gidiyorum.Çıkardığı ses beni mutlu ediyor.İzlerimi takip etseler belki dedeme onlar da dua ederler,mezar taşlarının üzerindeki karları temizlerler belki…

Küçüklüğümde mezarlıklardan korkardım.Sevdiklerim orada olunca daha mı tanıdık geliyor?!..

Ölümün soğukluğunu ancak çocuk sesi bozar…

Günümü çocuk cıvıltısıyla,halı üzerinde yuvarlanarak tamamlıyorum.Onlarla yaptığım saçma hareketler bile çok daha sevimli oluyor.Çocuk ruhumu sevdiler;ben onları çok seviyorum…

Yazı bekliyordum fakat kar beyazlığı iyi geldi bugün bana,ona,onlara…

İyi günümdeyim:)

Düşünmemeyi Düşünmek

2011-02-02T06:33:00.000-08:00

Okul varken sıcak yatağından kalkıp hazırlanması zor oluyor insanın…

Mevsim kış ise sıcak ellerin kapı koluna,kirpiklerin birbirine ve ayakların yere yapışır.Ben de tatilde uykusuzluğun acısını çıkarmak isteyip her gece kendime söz veririm:

Bu sabah erken kalkmamalıyım!

Ve her seferinde okul saatinde uyanıp tavanı seyrederim…

Erken kalktığım bir gün,kahvaltı sırasında televizyondaki bir resme gözüm ilişiyor.Sunum yapan doktor”buradaki kutup ayısının resmine bakmanızı istiyorum”diyor.Uzun bir süre baktıktan sonra sözüne devam ediyor:”Şimdi bu resmi otuz saniye boyunca düşünmemenizi istiyorum,her şey düşünün ama bu resmi düşünmeyin!”

Otuz saniyede gözümün önüne sürekli getirdiğimi fark ediyorum.

Ve başka bir şey daha…

Beynimizle inatlaşırken aslında sözlerimizin sihrine yenildiğimizi anlıyorum.Öyle ya on saniyede belki de on kez aklıma gelen o resim,bir gün boyunca beni ne kadar rahatsız ediyor!

Erken kalkmamalıyım dediğimde aslında yine erken kalkacağımı söylüyorum.Sevdiğim kızı ya da erkeği unutmalıyım diyen aşık aslında gün içinde defalarca hatırlıyor onu...Ancak beynini başka bir aşkla doldurduğunda geriye itebiliyor...

Herhangi bir konu ile ilgili olumlu hayaller kurduğunda aslında insan haritasını beyniyle çizip belki de gerçekleşmesine büyük bir katkı sağlıyor…

Hakkında yazılıp çizilen onlarca kitap ve kurallardan bahsetmek istemiyorum.

Belki de istediğim yazımı okuyan her kimse ufak bir tebessüm oluşturabilmek yüzünde…

Gülümsediğinizi hissediyorum:)

Kutup ayısına bakın,gözlerinizi kapayın ve düşünmemeye çalışın:)

Kapandığı anda bile gözünüzün önünde…

O zaman güzel şeyler düşünelim,güzel şeyler olsun…

Mutlu günler…

Tatil Zilleri çalıyorrrrrrr:)

2011-01-28T01:30:00.000-08:00

Beşinci sınıfın beni bu kadar çok zorlayacağını tahmin etmezdim.Gece yastığa başımı rahatça koyabilmek için,elimden gelen tüm çabayı gösterdim.Çocukların gelişim özelliklerini göz önünde bulundurarak biraz daha sabırlı olmayı öğrendim.Herkesin çarpım tablosunu ezberleme gibi bir kabiliyetinin olamayacağını,kendini çok farklı yönlerde geliştirebileceğini gördüm,yaşadım...
Ama tatili onlardan daha çok bekledim,yalan yok:)
Bugün süslü karnelerini dağıtmadan önce onlara aldığım kış tatili kitaplarını dağıttım."Damla Yayınevi"hazırlamış olduğu kitapta maske ve dama oyunu da verdiği için çocuklar heyecanla kitapları kaptılar:)Ardından ellerinde bulunan garip bir müzik aletini çalıştırarak apaçi dansı yaptılar.Çok güldüm:)
"Sizi özlemeyeceğim,kusura bakmayın!!"dedim;yine inanmadılar:))
Cidden özlemeyeceğim.Çünkü benim de dinlenmeye ihtiyacım var:)
Bütün meslek arkadaşlarıma iyi tatiller diliyorum...
Son olarak"yeşil giyinmişsiniz örtmenim,ne olur maskeyi takın da bir resim çekinelim."diyen öğrencilerimin çektiği tavşan pozumla yazımı sonlandırıyorum:)

Alalaaaaalong alalalaaaalalaaalong long liii longlonglonnnnggg:)))

Ruhun Gıdası Müzik:)

2011-01-24T08:28:00.000-08:00

Bir önceki yazımda iyileşmemi dileyen tüm dostlara sevgiler:))
10.iğneyle birlikte evet çok daha iyiyim:))
Sevdiğim bir müzik belki size de iyi gelir:)
Mutlu günleeeeeeeerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Hastalık...

2011-01-19T01:45:00.000-08:00

Ezgi,ağır bir grip geçiriyor...
Yazmaya dahi enerjisi kalmadığından kendini onu yoracak her şeyden uzak tutmaya çalışıyor...
Görüşene kadar herkesin kendisine iyi bakmasını istiyor...
Hoşçakalın...

Yorulmak...

2011-01-15T09:00:00.000-08:00

Ayarı bozulmuş semaverin buharıyla buğulanan camı(evet aynen böyle oldu:)) sildim ellerimle…

Boğazım acıyordu biraz,ayakta duramıyordum,gülesim yoktu…

Yokuştan inmekte olan eşeği görene kadar…

O da ayakta duramıyordu…

Çocukların altlarına poşet alıp kaydıkları o buzlu yolda,niye yürümeye çalışıyordu,o da bilmiyordu…

Gülümsedim…

Acaba hangi okulda kapımı keçiler çalacak,çeşmenin yanında at konaklayacak,sınıfıma kuşlar dolacak,bayramda konuğumuz bir eşek olacak,gelen bir çiçeğin üzerinde tırtıl kaybolacak diye düşündüm…

Başka bir okulda yine ben,ben olur muyum??

Alışır mıyım rahatlığa?

Ya da daha da mı zorlaşır her şey?

Bir şaka yaptım sınıfıma.Gidiyorum,dedim;susturamadım hiçbirini.Salya sümük oldular,sildim yüzlerini…

Yerde beş taş oynayarak telafi ettim şakamı.(müdür görmediJ)

Alıştılar,alıştım…

Yoo,tatili öğrencilerimden daha çok istiyorumJ

Beni sadece onlar yormadı…

Köy yordu,yol yordu,insanlar yordu…

Bir gün bitecek değil mi???

Uykulu gözlerle cevaplanan Mim

2011-01-12T12:22:00.000-08:00

O kadar yorgunum ki!
Sınav,kağıtlar,hatta kağıtların yaptığı kesikler:(,uykusuzluk ve beni olumsuz etkileyen onlarca şeyin içinde buraya yazma fırsatım olmuyor.Okurken bile yoruluyorum:)
Sevgili Kiraz Çiçeği bana bir mim göndermiş.
Teşekkür ediyorum:)

1. Kac yaşınizdasınız? :
Doğum günümde çooook sevdiğim Suinci bana bir şiir armağan etmişti.Ben işte o yaştayım:)

2. İsminizin son harfi ne? :
:)))
Zor bir soru:)))

3. En sevdiginiz renk :
Pazartesi;Mavi Salı;Yeşil Çarşamba;Mor Perşembe;Kırmızı Cuma;Beyaz Cumartesi;Pembe Pazar;Siyah:)))

4. Kilonuz kac? :
Newbahar inanır mısın,cidden kilo verdim:))
O sarı ördek resmimden eser yok şimdi:)))

5. Boyunuz kaç? :
1.65

6.. Ailenizin kaçıncı Çocuğusunuz?
Personel bilgi kağıdı doldurduğumu hissettim bir an.
Bir abim var,ben onun bambalıyım.
Bambal:Çok tatlı:)))

7.En sevdiginiz Şarkı:
Dinlediğim her güzel şarkı en güzeldir benim için...

8. Sizce sarışın mı esmer mi?
:))Cidden güldüm.
Hangisi güzel bakarsa o...

9. Sigara ve alkol kullanır mısınız?
Kullanmam...

11. Cayi fincanda mı seversiniz, yoksa cay bardaginda mı?
1.uzun teneffüste fincanda,2.kısa tenefüste çay bardağında:)

12.Akilli bir kadin olmak ne demek sizce?
Yazdım,sildim...
Cevap vermeyeceğim:)

13. İkinci hayat varsa nerde yasamak istersiniz?
Cennet...

14. Mutluluk ne demek?
Sağlığının ve sahip olduklarının farkında olup şükretmek demek...

Uyan!

2011-01-09T08:51:00.000-08:00

Rengini unuttu kar,

Neden yağdığını da..

Attı havanın nabzı,

Rüzgar bile ağaçların yakasında

Hal kalmadı yanmaktan,

Söz kalmadı susmaktan,

Islığını çaldı hayat,bak ıslığını!

Deli kızım..

Uyan!!!

Gülsem midem düzelir mi?:)

2011-01-05T08:32:00.000-08:00

Köye gidiş-geliş yaptığım 4.yıl itibariyle,öğlen aralarını bazen gaza gelip türlü yemekler yaparak,bazen köylülere davet edilerek,bazen yemeye bile üşenerek geçiriyoruz...
Öğretmen sayısı az olduğu için de kim ne getirmişse piknik misali ortaya döküp muhabbetle yiyoruz.
Engin hoca'nın yaptığı aşureyi dahi yiyebiliyorum(aşure sevmememe rağmen:))
Et yemeyen arkadaşıma unutup et suyu çorba içiren de benim:))
Çakmadı olsun:)))
Bugün de bir hevesle brokoli,havuç,karnabahar ve sayamadığım türlü sebzeyi haşlayıp doğrayarak kendimize iki çeşit yemek oluşturduk.
1)Yoğurtlu
2)Zeytinyağlı ve limonlu
Çeşit budur işte:)))
Afiyetle yedik,ellerimize sağlık diledik...
Kurs sonrası midem bulanmaya başladı.Eve zor attım kendimi...
Diğer arkadaşlarıma herhangi bir şey olmadığına göre başka bir sebepten dolayı bu haldeyim...
Ben artık çok yorulduğumu düşünüyorum.
Tatile ihtiyacım olduğunu düşünüyorum.
Abur cubura alışan midemin sağlıklı besinlere tepki verdiğini düşünüyorum.
Ha bir de doktora gitmek istemiyorum.Hastaneye gitmeyi sevmiyorum...
***
DALGALARI AŞMAK ve ESMİR beni ödüllendirdiler.Onlara çok teşekkür ederim.Gerçekten de tam benlik bir ödül oldu.Dalgaları Aşmak beni unutmadı bu mimde:))Bu daha da sevindirdi:)))
Teşekkür ederim sizeee:))
Yanınızda olsam gülücüklere boğardım sizi ama yapabileceğim en güzel şey size kuzucukları anlatmak olacak:)
Hadi bir tane söyleyeyim:
Ders esnasında parmak kaldırılır.Ders,Türkçe..soru:
*Şaban öldü diyorlar,hala nasıl oynuyor?
*Şaban ikiz mi?
*Şaban'ın kız kardeşi var mı?Adı Şabaniye mi?
:)))))))
NOT:Üşendiğim için resim koyamadım.Bunlarla idare edeceksiniz artık:):):):):):):):):):):))))))))))))))))

Babam'a...

2011-01-04T11:31:00.000-08:00

Binlerce kilometre uzağımda olsan,aldığım her güzel yemek kokusunda sen olacaksın...
Herkes parfüm,sen doğal kokarsın...
Parfümün baharatlardır.Sen hepsinin en güzel harmanısın...
Fotoğraflara düşkündün sen ve en sevdiğin resimdim,halı üstünde uyurken...
Tutkuyu öğrettin,sevdiğine sahip olmak için çaba sarfetmeyi,sabretmeyi...
Ve sevmeyi öğrettin sen,karşılıksız sevmeyi...
Sana sarılmak,seninle konuşmak ve seni yaşamak çok güzel...
İyi ki doğdun sen
İyi ki en güzel ezgin oldum ben...

Eller...

2011-01-02T06:13:00.000-08:00

Ölmeden beş gün önce,her zaman dinlendiği yatağından kalkarak ellerine baktı.Üzerindeki çizgileri,derisinin inceliğini seyretti.Gözleri doldu,ağlayamadı.Ellerine bakarak seyretti hayatını.Öyle ya,hayatı ellerinden geçmişti.Elleri tutmuştu eşinin ellerini.Çocuklarını,elleri sevmişti.Çalıştığı vergi dairesinde onlarca kağıda elleri imza atmıştı.Yaşlılığını adadığı bahçesindeki güllerin dikenleri ellerine batmıştı.Şimdi ise,dokunulduğunda canını yakacak kadar ince elleri”buraya kadarmış!”diyordu.Ağladığını gören olmamıştı,kardeşinin vefatı dışında.Kendinin eriyip gideceğine bile ağlayacak kadar korkmuyordu hayattan.Elleri ağlattı bir tek onu.Ömrünün tozunu bir çırpıda silen elleri…

Duaya açılan,çalışmaktan yorulmayan,sevginin,öfkenin,hüznün,yaşanabilen her duygunun mimarı.Yorgun,masum,yitik,ömrü çatlak çatlak açılan elleri…

Dedemin özlediğim elleriydi...

****

Dokunmak,hissedilen en özel duygudur.Güzel olmasa,sevgililer uzaklara isyan edebilirler miydi?Acıyı hissedebilir miydi yüreği dokunamadan?

Parmak uçlarındadır kalbimiz.Dokunarak kendimizi ifade ederiz.Bebek bile annesini ancak dokunarak sevebilir,okşar yüzü annenisinin kalbini.Sevginin pekiştirilebilir önemli ölçütüdür eller.Yüzeyi değil,içinde gizlidir hayatın görünmez yolları.Her çizgi kaderin kadarını yansıtır gözlerimize.Yaşadığımız kadardır kaderimiz.Kaderimiz ellerimizdedir.

Beşi de birbirinden farklı;beşi de aynı yerde farklı yönlere bakan insanlar gibi.Farklı yüzlerin bir arada yaşadığı bir dünya gibi.Birinin eksikliği etkiler bir diğerini.Her parmağın ayrı bir ismi,üstlendiği ayrı görevleri var.

Vücudun yükünü taşıyan ellerimiz gün gelir yüzümüzden önce yaşlanırlar.Hayat önce ellerimizi yıpratır.Çok yorulanın elleri daha çok yollara ayrılır.Çatlaklarını bir tutam toprak doldurur.Yüzümü seven işçi kadının kuru elleri gibi.Onların gökkuşakları bile bahçede kuruyor.Kuru hayat,kuru aş,kupkuru…

Ömür törpüsü yontar tırnaklarımızı.Canımızı yaktığında bekleriz birinin koynundan çıkardığı sargı bezini vermesini.Parmaklarımız kanarsa,daha dikkatli oluruz hayata karşı.Kiminin parmakları başkaları tarafından törpülenir.Muntazamdır.Hayatı zaten bağımlı yaşamaktadırlar.

Elleri yaşlı görünen çocukları gördünüz mü?

Ben gördüm.

Ellerin yumuşaklığına hayretle dokunan çocuklar…

Onların hikayeleri çok daha ayrı.Tek ortak nokta yağmurdan bile küçük ellerinin varlığı…

Ve en hüzün dolusu,uzaklara sallanan eller…Boşluğa sallanır gibi,tüm iyi dileklerimiz ellerimizin ucuna gizlenir gibi,tüm dualarımız ellerimizin ucunda şimdi…Yüzde beliren emanet tebessüm,parmak uçlarından akan gözyaşları ve hüzün…

Ekranda bile okuyucunun yüreğine dokunabiliyorsak eğer,dokunabilmek için her duygunun elleri olduğunu unutmamalıyız.

Yüreğinizdeki ellerinizin sevgiyle dokunması dileğiyle…

Dilek

2010-12-30T08:35:00.000-08:00

Yeni yıl;

Ders arasında hoplayıp zıplamaktan yorulup sadece bıdı bıdı konuşan öğretmenin dersini dinlemektense,sıra altında kızlar arasında yeni yıl çekilişi yapmaktır...

Siz de onlar kadar mutlu musunuz?

Bence olmalısınız...

Hep diyorum,yine diyeceğim;

Her şey çok güzel olacak...

Ezgi herkese huzur dolu bir yıl diliyor...

Eşyaların Dili Olmasa da Gülümser,Gülümsetir

2010-12-25T01:51:00.000-08:00

İlkokul zamanlarında,annemlerin bana verdiği para ile aldığım halleyi paylaşarak öğrendim hediyeleşmeyi…

“Ne kadar güzelmiş”denildiğinde daha çok yakışacağını düşünüp en sevdiğim bilekliğimi de hediye etmiştim en sevdiğim dosta…

Hediye almayı da vermeyi de hep sevmiştim…

Bu yüzdendir,odamda baktığım her yerde sevdiğim insanların koca yüreklerini eşyalara anlamlandırdığım…

En değerli eşyam olamadı,hepsi birbirinden değerliydi benim için…

Daha önce bir arada konuşmuş olmadığı bir insana bile hediye seçmek ne kadar değerliydi benim için…Alındığındaki yüzdeki koca tebessüm birçok şeye değerdi…

Sevgili Didem,benim için değerli olan eşyaları yazmamı istemiş.Bu soruya cevap vermek gerçekten zor oldu benim için.Sağım solum hep güzel şeylerle dolu:)Bu yüzden birkaç eşya hakkında konuşup,bu güzel soruyu cevaplandırmak istiyorum…

Seneler önce,O askerdeyken eve bir kargo geldi.Açtığımda içinde renkli çikolataların olduğu yumuşacık bir kutu ve kolyeyi gördüm.Baktım,baktım ve içim ısındı.”Ben senin yansımanım!”derdi içimi her hüzün kapladığında.Ve bunu hiç unutmamam için isimlerimizin baş harfleri ile-ikinci ismimin baş harfi:)- böyle bir güzel hediye tasarlayıp göndermiş,beni fazlasıyla mutlu etmişti.Onun aldığı her şey benim için çok değerli,fakat bu çok daha başkaydı…

Ömrüm boyunca saklayacağım,benim için çok büyük değeri olan bir kolye;anneannemin kolyesi…65 sene evvel,düğün hediyesi olarak takılan maneviyatı ölçülmez derecede büyük olan bir hediye…Onun yaşayıp,düğünüm olduğunda boynuma takıldığını görmesini isterdim…

Üniversite yıllarında,odama koca bir paketle arkadaşlarım geldi.Etrafı tüllerle süslü bu sert maddenin ne olduğunu anlamak için paketi olan gücümle açmaya çalıştımJİçinden resmimin bulunduğu koca bir mum çıktıJGüzel bir gülüşün bulunduğu bu hoş mumu her yaktığımda-özellikle gece-Jresmimin parıldadığını görmek beni nasıl mutlu ediyor anlatamamJ

Bu minik kurbiköpek de sevdiklerimden bir hediyeJKermit benim en sevdiğim karakterlerden olduğu için evimde bolca kurbağa oyuncağı var.Kurbağa bulamayan arkadaşım,yukardan baktığında kurbağa görünümlü,şapkasını açtığında sevimli bir köpek haline dönüşen bu oyuncağı almıştıJ

En son sizi de gülümseten bu karakteri paylaşmak istedim.Her baktığımda gülmem için alınmış bu tatlı şey,kafasını oynattığında daha da komik bir hale bürünüyorJ)

Annemin benim için sakladığı ve hatta üzerinde nazar boncuğunun dahi kaldığı renkli bebek hırkalarımı,botlarımı da göstermek isterdim fakat bulamadımJ)

Dediğim gibi,benim için her eşya ayrı bir anlam yüklü ve değerli…

Didem’e yazarken bile beni mutlu eden anıları paylaşma fırsatı verdiği için teşekkür ederim.

Mutlu hafta sonları…

Minik Bir Yazı

2010-12-20T09:01:00.000-08:00

İngilizce dersinde yiyecek,içecek ve sebzeleri öğreniyoruz.Kuzucuğun gözü 'hamburger'resmine takılıyor.Ve soruyor:
"Örtmenim siz hiç hamburger yediniz mi?"
"Evet,sen?"
"Annemle,şehre indiğimizde markete koştum.Sepetimi aldım başladım alışverişe.Gözüm üzerinde 'Hamburger'yazan poşete takıldı,annemin gözlerine bakıp hemen attım sepete.Eve geldiğimde içi boştu.Aldığım yalnızca ekmeğiymiş,üzüldüm..."
Amaaaaan,diyerek başladım konuşmaya.Ekmek arası köfte be kuzucuk,ekmek arası köfte!!
"Aaa örtmenim patatesi unutmaaaaa!!"
dedi birisi,güldüm...

Konu,kahraman,yer,olay,zaman...
Hepsini yazabilirsiniz;hep aynı...
Peki anafikir?
Hadi doldurun tüm boşlukları...............................................................................

James Blunt Şarkılarıyla Bir Pazar Günü

2010-12-19T05:32:00.000-08:00

Müzik,kitap,film...En sevdiğim üçlü...
Yanına tat katmak için birkaç çikolata parçası,annenin en tatlı yanağına konan bir öpücük ve sabah kahvaltısı...
***
Bugün kendim için en çok müzik dinlemeyi ve birbirinden güzel üç film seyretmeyi seçtim.
James Blunt,dinlemeyi seviyorum."Good bye my lover",""you are beatiful" şarkılarını dinleyenler bileceklerdir...
Ben ise bugün en çok "tears and rain"dinledim.Dinlemekle kalmayıp yüksek sesle söyledim:)
"Far,far away,find comfort in pain"
Şarkının bir yerinde Dorian Gray ismi geçiyordu.Aklıma geldi.Dorian Gray'in
Portresi'ni okuyan ya da
seyreden var mı?
Enteresan bir film,sıkıcı bir kitaptı...
İçimizdeki kötülüğün yüzümüze yansıdığında ne
feci bir hal aldığının kanıtı niteliğindeydi...
Neyse,öyle işte...
Yine dinlemeli,istersen sen de dinle...

Öfkesiz Bir Hafta Sonu:)

2010-12-17T06:54:00.000-08:00

Günlerden Perşembe,ders rehberlik…Öğretmenimiz olmadığı için kuzucuklara ben rehberlik ediyorum;her zaman olduğu gibi…

Konumuz öfke…

Önce kapatıyoruz gözlerimizi,bizi öfkelendiren şeyleri düşünüyoruz.Olaylar benim de gözümün önünde canlanıyor.Ne tepki verdiğimizi düşünüyoruz...

Bir dakika ya,gördüklerim birbirine karıştı!Öfkelendiğim ne kadar çok şey varmış diyorum,gerekli,gereksiz.Çocuklar 10 saniyelik hayalleriyle beni uyarıyorlar."Düşündük örtmeniiiiiiiiiiiiim"diye…Halbuki ben bitirmemiştim.Öfkeleri hep ortak.Arkadaşlarıyla oynadıkları oyundaki mızıkçılık,saç çekme,alay etme,dürtme,konuşma,burnunu karıştırma ve dahası…Öfkeleri ne kadar da gelip geçici.Alınganlık,yalancılık,umursamazlık,sorumsuzluk,patavatsızlık değil.Bizi öfkelendiren bunlar değil mi?

Büyüdükçe kelimeler de büyüyor,gün büyüyor,zaman büyüyor.Zaman büyüdükçe öfke katsayımız artıyor.Kırıyoruz,kırılıyoruz,niye kırdık diye kendimizi suçluyoruz.Sonucunda da pişmanlık duyuyoruz…

Küflendirmek lazım öfkeleri.Yaşam için aldığımız nefesi,kendimizi kontrol etmede de etkili bir biçimde kullanmak lazım.Öfke can yakıyor,yanık kokuyor sanki tenimiz.Çirkinleşiveriyoruz sanki…

Hayat boyunca insanı gölge gibi takip eden öfkeyi kontrol altına almak lazım:).Herkesin bir öfke kontrol yöntemi vardır.Bu zamana kadar ve çabuk öfkelenen biri olarak sinirlendiğim an,bir oda bulup kapatıyorum kendimi.Sakinleşene kadar bekliyorum.Sınıftaysam eğer,dışarı çıkıp nefes alıp dönüyorum.Ya da pencereyi açıyorum.Beni mutlu eden şeyleri düşünüp sıyrılmaya çalışıyorum sinirimden…

"Amaaan içinde kalacağına dışına vur,ohh rahatlarsın!"denilir.Gerçekten de rahatlatır insanı.Ne var ki rahatladıktan sonra binlerce iğnenin sana battığını hissedersin.İşte buna da halk dilinde "pişmanlık" denir.

Öfkelendiğinde haklı iken haksız olursun…

Güçlü olduğunu düşünürken,öfkende boğulursun…

Bu arada kontrolsüz güç güç değildirJ

Bırakalım üstümüzdeki gereksiz asabiyeti,hafta sonuna sıcacık başlayalım.

Ezgi mutlu hafta sonları diliyor,

Cuma gününün güzelliğiyle yazısını noktalıyor…

Üşüten Gün...

2010-12-14T10:19:00.000-08:00

Nihayet kar yağdı...
Gökyüzünden düşen her bir kar tanesi,erimeye inat ettiği için havanın ısısını alarak bizi üşümeye mahkum etti...
Üşüdüm bu sabah...
Kuzularla"Yerli Malı"haftası kapsamında kendi çapımızda bir şeyler yapmak istedik."Size ne getireyim?"dediğimde hep bir ağızdan"simiiiiiiiiiiiiiit"dediler...
Evlerinde tandır ekmekleri bulunduğu için,fırın yapımı ekmekler bile onlara pasta gibi geliyor.
İçimi titreten soğukta erkenden evden çıkarak fırına uğradım."14 simit almak istiyorum"dediğimde fırıncı amca yüzüme baktı.Gülümseyerek,"öğrencilerim için alıyorum"dedim."Hmm anladıydııım zaten"dedi:)
İkinci ders matematik sınavı yaptım.Sınav sonuçlarını okuduktan sonra moralim alt üst oldu.Hiçbir şey öğretmemişim gibi soruların cevaplarını saçma sapan cevaplamışlar.
Sinirlendim,hatta hiç bu kadar sinirlenmemiştim:)
Bunu fark etmiş olacaklar ki,teneffüste yanıma yaklaşarak sessizce sordular:
"Yerli Malı haftasını kutlamayacak mıyız??"
Suçlu böcük kafalılar!!
:))
Yukardaki ifademden sonra sevinerek hepsi yerlerine gittiler...
Öğle arasında güzel bir yemek şöleni oldu onlar için...
Aralarında simitin yarısını kardeşine ayıranlar da vardı...
Bir simitin yarısı gibidir kardeşler,değil mi?
***
Akşam üzeri iki öğretmen arkadaşımızı yolculamak için terminale gittik...
Biri Siirt'e,diğeri ise Mardin Bilge Köyü'ne gidecekti.
Evet,o köy...
Katliamın olduğu o masum köy...
O'na "korkuyor musun?"dediğimde,"İçimde en ufak bir endişe yok"dedi...
Araba gelmeden önce şakalaştık,güldük,güldük...
Araba gelince gözleri dolu dolu oldu arkadaşlarımın...
Yaş duramadı gözümüzde,ağladık...
Onlar gitti...
Gittiklerinde kar yağıyordu...
Ve ben akşam da üşüdüm...

Sadece müzik...

2010-12-12T10:17:00.000-08:00

Sözlerini bilmiyorum ve umursamıyorum da...
Sadece dinliyorum,sen de dinle...

Anıların Ezgisi

2010-12-11T04:44:00.000-08:00

Eski kitaplarımın arasında birkaç tane minik süslü defterler buldum.Defterlerimden biri anı,diğeri ise anket defteriydi.Ne komik günlermiş;okudukça güldüm,güldükçe mutlu oldum…
Anı defterleri aslında ergenlik öncesi kıpırtılarındandır çoğumuz için.Şuan hala yapanlar var,şahidim:)
Oradan,buradan,fırıncıdan,bankadan vs.bir sürü yerden ajandalar getirirdi babam.İlk başlarda onları ders notları tutmak için kullansam da hevesim kaçınca bir yerlere koyardım.
Vakti zamanında nereden bulacaksın öyle süslü defterlerin olduğu kırtasiyecileri!...Bu yüzden temkinli olup en güzellerini anı defteri yapmak için saklardım.

Her zaman gittiğim bir kırtasiyeci vardı.Defterin yanında,üstü arı desenli kokulu silgi veriyor diye çıldırırdım,”Ayy ne iyi adam bedava veriyor”derdim.Sonralarda öğrendim defterleri pahalı sattığını.Aynı hesap yani:)
Her neyse…
Anı defterimi inceledim.Bir önceki sayfadan kopya çekip arka sayfaya da yazılanın aynısını yazdıklarını gördüm:)”Kalbin kadar temiz sayfa…diye başlayıp,”saklambaçta aslında seni kandırmıştım”lara varıncaya kadar bir dolu söz okudum,hatta arkadaşımın uydurmasyon yazdığı maniyi aktarmadam edemeyeceğim:)

,“Dozer geliyor dozer,
Çekilin yoldan ezer.
Benim arkadaşım Ezgi,
Dünya sensiz olur mu?”
Okuduktan sonra içimden,"Eh be kuzum ya,az daha kafiyesi uygun bir mani bulamadın mı?”dedim.
Defterimin bazı sayfalarında öğretmenlerimin de yazmış olduğu yazılarla karşılaştım.Nasıl cesaret etmişim öğretmenler odasının kapısında dikilip binbir hevesle öğretmenime defterimi vermeyi:)
İçimdeki çocuk heyecanını gördüm defterimde…
Bahsedeceğim bir diğer defter ise anket defteri.Bu defteri lise birinci sınıftayken doldurmuşum.Kendimce insanları tanımaya mı çalışacağım artık,orası meçhul:)
Anket defteri oluştururken ne kadar saçma soru varsa hepsi bulunur,diğer örnek defterlerden.Sonra kendine göre elenerek daha mantıklı hale getirilmeye çalışılır ve kurbanlara sunulur.
Soruların içinde adı ve soyadından başlayıpta yedi sülale geçmişi ile ilgili türlü kaçık sorular,hobiler,fobiler,sevdiği insan kim?-en kımıl kımıl soru bu:)-gibi heyecan verici konular sorulurdu.
Diğer sayfada da çeşitli dergilerden kesilip yapıştırılmış,o zamanların en şahane artistleri,şarkıcılarının resmi yer alırdı.Ne güzeldi aslında arkadaşını ordan tanıyabiliyordun.Çünkü yazılanların çoğu safça duygularla yazılırdı.Neleri sever,nelerden nefret eder anlayabilirdin yazdıklarından.Doğum günlerinde hediye seçimi için oldukça iyi bir kaynaktı.
Defterim sıramın altından alınıp şantaj olarak da kullanılmıştı bir aralar.”Okul müdürüne verelim de gör!”demişlerdi, sevimli erkek arkadaşlarım."Okul müdürü naapsın” diyenler olabilir.Müdür babamdı:)
Olayı kendi aramızda patırtısız,gürültüsüz hallettik neticede:)
Şimdilerde anketler daha teknolojiye uyarlı bir hale geldi.Bloglar günlüklere eş değer tutuldu.Ama hiçbir şeyin tadı beyaz yapraklara yazılanlar kadar kalıcı olamadı…
Anket defteri duran var mı hala?
(eski yazılarımdan...)

dido | izlesene.com

Ferdi'den:))

2010-12-06T09:02:00.000-08:00

Bilgisayar odasındaki bilgisayarlar çalışmadığı için,bilişim ve teknoloji derslerini öğretmenler odasında işliyorum:)Evet,orada bulunan tek bilgisayarla anlatmak istediğim birçok bilgiyi aktarıyor,eğer zaman artarsa onlara da bilgisayara yazı yazmaları için izin veriyorum...
Teknolojiyi geriden takip ettiğimiz okulda,üç yaşındaki çocuk kadar bilgi seviyesine ulaşamayan masum kuzucuklarla birlikte bilişiyoruz;hem de ne bilişme!!
Derslerden birinde "google"arama motorundan istediğimiz her türlü bilgiye ulaşabileceğimizden bahsediyorum ve çobanın oğlu Ferdi dikkatle beni dinliyor.
Bu gün Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde konuşurken konu Cennet kavramına geliyor.Masum sorularını birbirlerini dinlemeden soruyorlar:
"Örtmenim orada bilgisayar oynayacak mıyız?"
"Orada kıyafetlerimiz ne olacak?"
"Öğretmenim orası nasıl bir yer?"
Tamam,beni çok seviyorlar,fakat oraya gidiş,geliş yapabileceğimi düşünecek kadar sorularını abartmaları karşısında gülmeden duramıyorum.
Ve asıl soru Ferdi'den geliyor:
"Öğretmenim ya,ben şimdi google,görsellerden "Cennet"yazsam resimlerini görebilir miyim?"
:))))
Gel de dersi bırakma:))
Hala bana ciddi ciddi bakarak sorması aklıma geliyor,gülüyorum:))

Elden Ele İletişim...

2010-12-03T09:26:00.000-08:00

Birkaç gün önce,öğretmen arkadaşlarıma gece gördüğüm ve beni etkileyen rüyamdan bahsediyorum.Rüyamda sınıfıma müfettişin geldiğini ve bana övgü dolu sözler söylediğini görüyorum.Öğretmen arkadaşım"eh sadece rüyada olur böyle şeyler"diye gülüyor.Pencere kenarında çayını yudumlayan bir başka öğretmen "rüyan gerçek oldu Ezgi,beyaz arabalı müfettişler geliyor!!"diye şaşkın ördek misali yüzüme bakıyor...

Ya tersi olursa???

İlk kez bu kadar heyecanlandığımı hissettim.Belki de beni fazla eleştirecek,olumsuz birçok şey söyleyecekti.

Gülümser bir ifadeyle odamıza geldiler,minicik odamızda sıkışarak oturduk.Masanın üzerinde benim kitabım vardı."Süpermen Türk Olsaydı Pelerinini Annesi Bağlardı."Somurtkan olan müfettişimiz kitabımı eline aldı,sayfalarını karıştırdı.Üzerinde ismim olduğunu görünce muhabbet etmeye başladı.
"Güzel bir kitaba benziyor."
"Aa,evet.Gerçekten keyifle okuduğum bir kitaptır."
"Ben de alıp okuyabilir miyim?
"Elbette."
Beş saniye sonra kitabın içeriğiyle ilgili şimşekler çaktı beynimde.Kitapta onlar hakkında olumsuz birçok yazı vardı.
"Henüz bitirmedim ama..."
"Tamam,ben okuyup sana tekrardan veririm."
"Tamam..."
Öğretmen zilinin çalmasıyla,müfettişle birlikte sınıfıma doğru yürüdük.İçimde hala gördüğüm rüyanın endişesi...
Sınıfıma girmesiyle masamın yerini değiştirmesi bir oldu.
"Tutun şunun ucundan şöyle çevirelim"
???!!!
Yok,olumsuz bir şey olmayacak:)
Masamı hem sınıfa hem de tahtaya dönük bir duruma getirdiğinde ne yapmak istediğini anladım.
Dersime başlamamı isteyerek sandalyeme oturdu.
Biraz zaman geçtikten sonra yanıma yaklaştı:
"Hocam,sanki sen daha aktifsin."
"Beni teftiş edeceksiniz diye ben aktif olayım dedim:))"
Yukarıdaki sözü söyledikten sonra gülmeye başladı.Onu güldürdüğüm için ben de güldüm:)
"Panolarınız çok güzel.Sınıfınız da çok renkli."
Söylediği sözler beni rahatlatmıştı.Sınıfa çamaşır ipi asıp üzerine mandallarla kavram kartları asmam hoşuna gitmiş olacak ki mandallarla oynadı:)
Ertesi gün bir kez daha gelip hem kitabımı teslim edeceğini hem de dersimi dinleyeceğini söyledi.
Ve geldi de:)
"Kitap güzel de sanki bizi birazcık kötülemişler:)"
Yüzüne bakıp gülümsedim.
"Olsun ama çok haklı şeylerden bahsetmiş,kimse dört dörtlük değil.Diğer arkadaşlarım da okumak istediler.Üç gün sonra getirsem kitabı olur mu?"
Bir kitap ile başlayan sıcak muhabbet elden ele dolaşmaya başlamıştı.İletişimin başlangıcı da bu yönde olmalıydı.

Hayallerimizi gerçekleştiğimiz fakat bunları hiç yokmuş farz edip çirkinleştirdiğimiz şu hayatta iletişimde de kötüleşerek hiçbir şey elde edemediğimizi görüyorum.Kalpten söylenecekse söylenmeli tüm güzel sözler.Takdir etmeli,kutlamalı ve en önemlisi bunları samimiyetle yapmalı...
Karşılıklı iletişim sayesinde "korku"ön yargısını yıkan bir toplum olmalıyız.
Bana,benden korktukları için değil,sevdikleri için saygı göstermelerini isterim öğrencilerimin.
Ve her güzel rüyanın gerçekleşmesini:)))
Mutlu hafta sonları...

Gülümsemek Üzerine

2010-11-29T08:40:00.000-08:00

"Hiçbir zaman gülümsemekten vazgeçme,üzgün olduğunda bile.Gülümsemene kimin ne zaman aşık olacağını bilemezsin".(Ne kadar doğru bir söz,yaşadım ve biliyorum:))
*Gülümsemek böyle bir şeydir işte:Taşı suya attığımızda yayılan dalgalar gibidir,yüzden yüze yayılır.
*Bölüğe yeni yüzbaşı gelmiş,daha kendi gelmeden ünü gelmiş:"Çok takıntılı adamdır,dikkat edin!"
Bölük komutanı askerleri toplamış.
Adım Ahmet KIRÇ,soyadımdaki "R"yi unutanı yakarım!"Herkes stres içinde.Beş gün sonra bir askeri çağırmış."Söyle,ne benim adım soyadım?"Asker titremiş ve kekelemiş
"Ahmet GÖRT!"
Kendisiyle barışık olmayan insanlar dünyaya gülümsemezler...
*Ne gülüyorsun deli gibi"deriz ya;aslında psikolojik problemi olanların %90'ı somurtur.

Ahmet Şerif İzgören'in "Şu Hortumlu Dünyada Fil Yalnız Bir Hayvandır"kitabından alıntıdır yazdıklarım.
Gülümsemeyi unutan bir toplum olduğumuzu düşünüyorum.Ve ben neredeyse kahkahalarımın tümünü sınıfımda harcıyorum.Her şeye gülebilen yapıları var onların.Onlar gülüyor,ben de gülüyorum.Olur da uzaktan seyreden birisi olursa"şüphe ediyorum öğretmenliğinden"diye iç geçirebilir:)
Sordukları sorular,dişlerine bulaşmış şeker boyaları,benzetmeleri,dizileri yorumlamaları ve sınav kağıtları:)
Bir öğretmen arkadaşın sınav kağıdına bakıyorum.Soruda "arkadaşın defterini yırtsa,ne düşünürsün?"gibi bir cümle vardı.Doğrucu kuzu"üzülürüm,saçını yolarım"cevabını yazarak yaptığı davranışının yanlış fakat verdiği tüm cevapların içtenlikle yazıldığını ispatlıyor.:)
Bu gün başımı kaldırdığımda Ersin'in bana baktığını gördüm.Gözümü kırparak gülümsedim.
"Ürtmenim sanki sağ kulağınız yapışık,sol kulağınız ayrık"dedi.
Hemen sınıfta bir gürültü koptu:
Hayoooor bikerem öğretmenimizin kulakları çok güzel:))
Saçları da kırnışıkkk(Kıvırcık:))
Gözleri de mavi olmuş(Göz farı:))
Tırnakları da fazla beyaz(Buna çok güldüm:))
Bir dakika içerisinde benim hakkımda birçok şey yorumlanıyor,bakakalıyorum yüzlerine:))Dersi kaynatmanın farklı şekilleri bunlar:))
Hayatımın renkleri:)
Özetle,yaşamın zorlukları karşısında küçük sevinçler yaratabilmektir gülümsemek...
Gülmeli,deli deseler de:))...
resim:Özellikle Japon çizgi karakteri gibi görünen gözlere dikkat:))Evet,gülümserken kısılıveriyor gözlerimiz,büyük küçük:))

"Dalgaları Aşmak" beni Mimmmmlemek istiyor:)

2010-11-26T10:38:00.000-08:00

Beni mimlerine dahil eden "Dalgaları Aşmak"
Bu mim olayını birlikte yürütelim diyorum ne dersin?:)
Seni sevdiğimi söylemek istiyorum:)
Cevaplarımla değil de hislerinle beni tanıdığını ve sevdiğini düşünüyorum.Bilmem ne dersin?:))
1- En sevdiğiniz kelime: Canım.

2-Nefret ettiğiniz kelime:"Ben sana demiştim"cümlesi:))
3-Ne sizi heyecanlandırır: :))Heyecanlı bir yapım var.Yenilikler heyecanladırır diyebilirim.
4-Heyecanınızı ne öldürür: Engeller...
5-En sevdiğiniz ses: Yüreğimin iki sesli ezgisi.Elini yüreğine koyan her insan var oluşunun ne güzel bir mucize olduğunu hissedebilir.Ve belki yaşadığı için şükreder...
6-Nefret ettiğiniz ses: Okulumuzdaki zil sesi,sınıfta kalorifer borusundan çıkan ve ders yapmamı engelleyen"fışssspışsssssssisssusssss"sesi:).Ha bir de yükses sesle konuşulmasından hiç hoşlanmam:)
7-Hangi mesleği yapmak istemezsiniz : İstemem değil de hastanelerde çalışamazdım.Kan görmeye dayanamadığım için ve hastane kokusunun beni rahatsız etmesi yüzünden...
8-Hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz: Superman Superman olmak lazım bazennnn:)(Ama bu doğal olmadı:))
9-Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz:İyi ki benim:)
10-Nerede yaşamak isterdiniz:Sevdiğimin yanında:)
11-En önemli kusurunuz:Çabuk sinirlenirim:)
12-Size en fazla keyif veren kötü huyunuz:İnsanın kötü bir huyu kendisine keyif verir mi?Çikolatayı çok sevmek bir kötülükse;evet ben kötüyüm!:))
13-Kahramanınız kim:O ve babam:)
14-En çok kullandığınız kötü kelime: Pokemon:)
15-Şu anki ruh haliniz:Ahh ahh...
Okul sonrası minyatür öğretmenler odasında toplandık .(Evet odamız çok küçük,paçalarımda 38,39,40 numaralı ayakkabıların izi var.Masaya sığamıyoruz:))Müdürümüz her zaman olduğu gibi yine aynı konuşmaları yaptı.Sıkıldım,sinirlendim.Öncesinde asker yemeğine gittik köy evine.Yer sofrasında şakalaştık,güldük.Mutluydum.Şimdi ise burnum tıkalı,nefes almakta zorlandığım için sinirliyim ve halsizim...Ruh halim ortaya karışık işte...
16-Hayat felsefenizi hangi slogan özetler : Mutlu olmak için mutlu etmek...
17-Mutluluk rüyanız:En sevdiğim dostumun adı Rüya:)Onun dışında mutlu olmak için rüya görmüyorum:)
18-Sizce mutsuzluğun tanımı : Sevgisizlik...
19-Nasıl ölmek isterdiniz : Yalnız ölmekten çok korkarım.Yatağımda ve huzurla...
20-Öldüğün zaman cennete giderseniz Allah’ın size ne söylemesini istersiniz:"Sen,razı olduğum kullardansın."
Ve bitttiiiiii:)
Müzik dinlemek istersen tık
resim:google;görseller.

İçimdeki Köy Masalı...

2010-11-23T08:24:00.000-08:00

Bizim köy…
Sahiplendiğim kadar bizim…
Minibüsün sesi yeni bir günün başlangıcı.Her zamanki yer;şoför arkası,pencere kenarı.Satranç tahtasına dizilen taşlar kadar sabit ve dik…
Belki onlardan biraz daha sevimli,daha merhametliydik…
U dönüşü yapılabilen hayatta,dönüş yapılamayan yollardan geçmek de zor.
Tesellisi ;kovan peşinde arı kuşları,tarlaya koşan fareler,hızımızla dallarından ayırdığımız sarı yapraklar…

Dağların zirvesinde şato olduğunu okurduk masallardan…
Biz zirveye çıktıkça masallardan uzaklaşırız.Mavi önlüklüler savaşçı edasıyla toparlanırlar okul bahçesinde.Hiza alır ve beklerler…
İneriz arabadan…
Eksikler belli olur sırada.İneğin peşinde koşanlar gecikirler,yüzlerinde un bulaşığı çocuklar erkencidirler…
Babasız erkeklerin saçları daha uzundur.Hafta sonu inilen şehirde ilgilenmez hiçbir berber.Elindedir bir tutam saç müdürün…
Müdür bilmez,müdür kızar,müdür keser…
Bir tutam acı…
Andımız ile Atatürk’ün açtığı yol yinelenir.Diz boyu karda açılan yol gibidir çocukların hayali…Hayal kurmaktan vazgeçmezler…
Öğretmen zilinin öncesi,simit çıtırtısı,çayın fokurtusu ve belki aç karnın gurultusudur…
Bir tatlı huzurdur kahvaltı muhabbetleri.Tadına doyamadan başlar ders…
Mevsim kış ise çocuklar kalorifer önündedir.Islak çorapları ise peteğin üzerinde…
Kapı açılır açılmaz başlarlar şikayete.Çıkmayanlar,konuşanlar,kuduranlar…
Kategorileri de kendileri kadar masumdur.
Masada bir elma bekler öğretmeni,eğer harçlığı var ise elmanın yerini öğretmenin sevdiği çokoprens alır.Çokoprensesleridir öğretmen onlar için…
Tenefüslerde itişirler öğretmen yanında yürüyebilmek için.Hele bahaneyle öğretmenin saçına,tenine dokunmaları…
Onlar için bambaşka bir güzelliktir…

Kin beslemez onlar.Öğretmen kızdıysa vardır bir sebebi.Susar,gözlerinin içine bakar.Canı yanarsa eğer duvar dibinde ağlar…
Düştüklerinde ağlamazlar.Yüzlerinden akan kanla öğretmen korkarken onlar kanlı elleriyle öğretmeni sakinleştirirler.Yarabandı kapatır yaralarını,asıl kapanmayan yaralar acıtır canlarını…
Sakınan gözlerine çöp batmaz;hiçbir zaman göze batmamıştırlar…
Ve sakınmamış…
Hasta olmazlar.Ders ile çelişen hayatlarıyla yeni bir ders vermiştirler hayata…
Babası kör,babası felç,babası yok,babası var ama yok!
Olanın da derdi çok…
Anneler tandır başında,kapı önünde,tarlada,mezarlıkta dua etmekte…
Kardeşler ellerinde sıcak ekmek,ayaklarıyla toprağı eşelemekte…
Ve onlar…
“Alçak” kelimesinin zıt anlamına “dürüst”yazacak kadar içtendirler.
En büyük hediyeleri defter kağıdından yaptıkları zarf içindeki mektuplarıdır.
Ve hediye,gazete kağıdına sarılı olan masum yüreklerinden kopan bir parça candır.
Öğretmene en güzel armağanı vermektir istekleri,niyet denizinden çekip çıkarırlar en güzel hediyeyi…
Attıkları şen kahkahaları…
Ve öğretmenleri çok sever onları…

İyiyi iyi değil,kötüyü iyi yapan,öğretimin yanına eğitimi katan,gece yatağına huzurla yatan öğretmenlere selam olsun!
Buketle değil de kökünden topakların sallandığı dağ çiçeklerim,yanağıma konan utangaç öpücüklerim var…
Bu gün benim!
Ben köy öğretmeniyim…

Bi Garibim Sanki:)

2010-11-21T06:39:00.000-08:00

Sevgili Dalgaları Aşmak,”garip alışkanlıklarımız”ile ilgili bir şeyler yazmamı istemiş.Teşekkür edip,cevaplıyorum:)

*Solumda birisi varken rahat yürüyemem,illa sağımda olmalı:)
*Kitapçıya girdiğimde ilk olarak kitapların sayfalarını koklarım,kitap kokusu manyağıyım.Bu alışkanlığım ise ilkokulda dağıtılan ünite dergilerini koklamakla başladı:)
*Alışveriş için dışarıya çıktığımda hiçbir şey almasam da çorap alırım.Ev renk renk çorap dolu.Bazılarının eşlerini bulmakta güçlük çekiyorum.
*Çayı sade içmem.Yanında mutlaka tatlı ya da tuzlu bir şeyler olmalı:)
*Dergileri ve gazeteleri sondan başa doğru okurum.Uzun paragrafları okuyamam,buna rağmen kitaplarımı nasıl bir çırpıda bitiriveriyorum bilemiyorum.
*Kafamda herhangi bir konuyu kurarsam(bilen bilir:))illa istediğim gibi olmalı,senaryoya ters düşmemeli.Manyakça bir şey olsa dahi:)
*Islak kapı koluna dokunmak…Oyoyoyyyy aklıma geldiğinde bile garip oluyorum.O an o kolu ıslatanı bir kılıç darbesiyle ortadan ikiye ayırmak geliyor içimden:)
*Jelibonları renklerine göre ayırıp yemek:)Hangi varlık benim gibi çaba gösterir bilemiyorum.
*Uyumadan önce beni rahatsız edecek hiçbir saç tokası,kolye ,küpe,yüzük üzerimde olmamalı.Ha bu arada alakasız ama yazmadan edemeyeceğim;uyandığında yastıkta saçını görüp”böceeeeeeeeeeek”diye yataktan fırlayan da benim:)Saçımın siyah olması böyle bir durum da yaratabiliyor:)
*Açık kapı olmamalı,açık kapılardan korkarım ben:)(Bir gıcırtı duydum sanki:))
*En olmadık durumlarda gülesim gelir.En feci olanı da bu bence…Zor durumda bırakabiliyor beni.
*Sinirlendiğimde kirpiklerimle uğraşırım.Bir sinir hali bu kadar mı belli edilir:)
*Evden dışarı çıkarken mesela saat 12.55 ise onun 13.00 olmasını beklerim.Seviyorum sayıları yuvarlamayı:))
Vuuuu..huuuuuuuuuu...işte ben de garibim:)
Hem de bi garibim:)
Ben de adım adsız,kiraz çiçeği,seyyah mimoza ve sakince'ye soruyorum:
Var mı sizde de garip alışkanlıklar?
resim:deviantart

Başlıksız olmalı bu başlık

2010-11-16T11:01:00.000-08:00

Kahve,çikolata,kitap,hapşırıldıktan sonra bir kenara konan mendil,baba,abi...
Anne yok...
Anne İzmir'de.
Sıkıcı bir bayram sevgili okur.Okursan sen sıkılma olur mu?
Bugün şımarmak istiyorum.Hatta şımardım.
"Çok sevdiğim ve bir o kadar da değer verdiğim melek insana sevgiler.."diyen bir tatlı kuzucuk kutladı bayramımı,şımarttı beni çok...Okuması için babasıyla kavga etmiştim:)Cadı olmak lazım bazen...
Kuzucuk mu?
Anadolu Lisesi'ni kazandı.Öğretmen olacak inşallah...
Kuzu dedim de...
Kuzular evde kavurma olmakta şimdi değil mi?
Bu bayram dilerim ihtiyaç sahibi insanlar mutlu olurlar.Amaç sadece et yemek olmasa...
Poffffffffffff diyesim geldi.
Başlığı olmayan bir yazı da böyle olmalı...
"Ortaya karışık"
Kitap okuyorum.Ayrıntılı bilgi:tık

"Kitapyurdu"sağolsun bana birçok kitap ayıracı yollamış.Onları da kuzulara dağıttım.Bir heves bir heves...
Sırf ayıraç için kitap okuyan öğrencilerim var:)
Yeter ki okusunlar.Ama okuduklarını bana anlatırken uydurmasınlar:)
Bazen remix yapıyorlar, tüm kitaplardan kafalarına göre anlatıyorlar:)
Neyse sevgili okur...
Arada yazmak lazım böyle.
Yazmazdım da...annemi özledim be!!
Sen o zaman bırak yazdıklarımı bir kenara ,güzel bir şarkı dinle sayfamda.Gerçi sana kötü gelebilir,ama dinle benim için:)

Çizgilerin ezgisi;Heartless

2010-11-09T09:41:00.000-08:00

The Fray - Heartless
Yükleyen Mplay. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Ömür Dediğin...

2010-10-28T10:40:00.000-07:00

Parmaklarım tuşların üzerinde,ekrana bakakalıyorum.
Yazacak çok şey var,fakat yazmak da istemiyorum.
Hayat devam ediyor;dayımsız...
Hep güzel şeyleri hatırlayıp gülümsüyorum...
İYİ olmalı insan!!
İyi anılmalı...
Ve ben onu hep iyi anıyorum.
Şuan bloga yazmak oldukça anlamsız benim için.
Uğramayabilirim.
İyi baksın kendine herkes.
Bu arada,dert etmesin ufak şeyleri.
İyi olsunlar sadece...
Kuzucuklarım iyiler,onlar da sus pus oldular halimi görünce...
Masama doldurmuşlar ellerindeki yiyecekleri,dayanamıyorlar bana...
Neyse...
Öyle işte...
Sevgiler...

Sıcacık Bir Hediye:)

2010-10-23T07:13:00.000-07:00

Serinliği iyiden iyiye hissetmeye başladığımız bu günlerde üzerimizde ince katmanlar oluşturacak kıyafetler giyiyoruz..Mevsim kış ise eğer katman daha da kalınlaşıyor. Özellikle üzerimdeki montu,bereyi,atkıyı,eldivenleri,kulaklıkları ve sayamadığım nice ağırlığı çıkarırken askılığın yanındaki sandalyeye yığılıp kalıyorum:)

Bildiğin topaç oluyorum.Yani kışın okulun bulunduğu tepeden birisi parmağıyla dürtse aşağıya doğru yuvarlanmakla kalmayıp,koca bir kartopu haline dönüşebilirim.
Kardan ezgiler:)
Öğretmen arkadaşım kışın dikey pozisyondan yatay pozisyona geçince çok gülmüştüm:)O kadar dik yürüyordu ki düştüğünde dizlerini kırmadan kara uzanıverdi:)Ağırlığı tutturamadı:)
Sonbaharın benim için en önemli aksesuarı renki fular ve şallardır.Öyle ki,pazarlarda tezgahların üzerindeki güzel fularları gördüğümde dayanamayıp aldığım anlar çok olmuştur.
Kırmızı,pembe,mor,lacivert,yeşil,beyaz…
Köyde kullanırken teyzelerin”hiii,üşüttün mü,kıyamam,yazık boğazını da sarmış:)”cümlelerini duysam da kullanmaktan vazgeçmiyorum.Hoşuma da gidiyor aslında muhabbetleri.Açıklamasını yapıyorum.”Eee sana oyalı yazma verelim de bari onu sar.”diyorlar…
Okuma yazma öğrettiğim bir teyze şehre inerek benim için bir fular almış:)
Gel de sevinme!!:)
Ne garip bir orta yolu bulamıyorum.Hüznü de sevinci de zirvesinde yaşıyorum:)
Neticede mutluyum şimdilik:)
Güzel bir hafta sonu olsun herkes için…